சோலார் மாமாக்களும் இருட்டை விரட்டும் பாட்டிகளும்!

சோலார் மாமாக்களும் இருட்டை விரட்டும் பாட்டிகளும்!

கிராமப்புறங்களில் கரண்ட் போனால் நாம் இன்வெர்ட்டரைத் தேடுகிறோம். ஆனால், உலகெங்கும் 700 மில்லியன் பேருக்கு இன்னும் ஸ்விட்ச் என்பது வெறும் பிளாஸ்டிக் துண்டுதான். அழுத்தினாலும் விளக்கு எரியாது. இந்த இருட்டுப் பக்கத்தில்தான் ஒரு அமைதியான புரட்சி நடக்கிறது.

நடத்துவது யார்? கோட் சூட் போட்ட இன்ஜினியர்கள் அல்ல, படிக்காத, கிராமத்துத் தாய்மார்களும் பாட்டிகளும்தான். இவர்களை அன்போடு சோலார் மாமாக்கள் என்று அழைக்கிறார்கள்.

ஆப்பிரிக்காவின் ஜான்சிபார் தீவில் மட்டும் 65 பெண்கள் சோலார் இன்ஜினியர்களாக மாறியிருக்கிறார்கள். ரிசல்ட்? 29 கிராமங்களில் உள்ள 1,900 வீடுகளில் இன்று விளக்கு எரிகிறது.

இதே கதைதான் மத்திய அமெரிக்காவின் பெலிஸ் நாட்டிலும். பழங்குடியினப் பெண்கள் வெறும் சோலார் பேனல்களை மாட்டுவதோடு நிறுத்திக்கொள்வதில்லை. அதில் வரும் ரிப்பேர்களைச் சரி செய்கிறார்கள், மற்றவர்களுக்கும் சொல்லிக் கொடுக்கிறார்கள். இதுவரை உலகம் முழுக்க 1,75,000 சோலார் சிஸ்டம்களை இந்த மாமாக்கள் பொருத்தியிருக்கிறார்கள் என்றால் பார்த்துக் கொள்ளுங்களேன்!

இந்தியாவிலும் இந்த மேஜிக் நடந்துள்ளது. இராஜஸ்தானில் உள்ள பாரேபூட் கல்லூரியில் சோலார் பவர் தொடர்பாகத் தொடங்கப்பட்ட நிறுவனம், இப்போது 93 நாடுகளில் கிளை பரப்பியுள்ளது.

இங்கே பயிற்சி முறை ரொம்பவே டிபரண்ட்.

மொழி தெரியாவிட்டால் என்ன? எழுத்து வாசனையே இல்லாவிட்டால் என்ன?

எலக்ட்ரானிக் பார்ட்ஸ்கள் எல்லாவற்றையும் நிறங்கள் மற்றும் வடிவங்கள் மூலமாகவே அடையாளம் காணக் கற்றுக்கொடுக்கிறார்கள்.

சர்க்கியூட் போர்டில் எந்தக் கலர் வயரை எங்கே இணைக்க வேண்டும் என்பது அவர்களுக்கு அக்குவேறு ஆணிவேறாகத் தெரியும்.

எங்கள் கிராமத்து குழந்தைகளுக்கு வீட்டுப்பாடம் செய்ய வெளிச்சம் வேண்டும், அதுதான் எங்கள் லட்சியம், என்கிறார்கள் சூரிய மின்சாரத்துக்காகச் சூரியன் போலப் பாடுபடும் இவர்கள்.

இந்தத் திட்டத்தின் ஒரு முக்கியமான ட்விஸ்ட் பாட்டிகள்தான். இந்தத் திட்டத்துக்காக இதற்கான முனைவோர்கள் தேடிப் பிடிப்பது நடுத்தர வயதுப் பெண்களையும் பாட்டிகளையும் மட்டும்தான்.

ஏன் என்கிறீர்களா?

பெண்கள் என்றால் பிள்ளைகளை வளர்க்கப் பிறந்தவர்கள் மட்டுமே, என்கிற முட்டாள்தனமான மைண்ட்செட்டை உடைக்க இது ஒரு வழி.

இளைஞர்கள் படித்தால் உடனே நகரத்திற்கு ஓடிவிடுவார்கள். ஆனால் பாட்டிகள் அப்படியல்ல, அவர்கள் தன் மண்ணை விட்டு எங்கும் போகமாட்டார்கள். சமூக சேவைக்கு அவர்கள் தான் பெஸ்ட் பெட்.

வெறும் சோலார் மட்டும் போதாது என்று அவர்களுக்கு டிஜிட்டல் அறிவு, வங்கிப் பரிவர்த்தனை போன்ற மற்ற விஷயங்களையும் கூட சொல்லிக் கொடுக்கிறார்கள்.

தொழில்நுட்பம் என்பது வெறும் மேலைநாட்டு ஏகபோகம் அல்ல. அது ஒரு பாட்டியின் கையில் இருக்கும் ஸ்க்ரூ டிரைவரிலும் இருக்கிறது. இருட்டு விலகிக் கொண்டிருக்கிறது!

நம் தமிழகத்துக் கிராமங்களும் இதை டிரை பண்ணலாம். இப்போதே மின்வெட்டு பத்து நிமிஷம், அரை மணி நேரம், ஒரு மணி நேரம் என்று பாட்சா காட்ட ஆரம்பித்து விட்டது.

நமக்கும் சோலார் மாமாக்களும் சோலார் பாட்டிகளும் தேவைதானே!

*****

இலாபம் + இலட்சியம் = உலகை மாற்றும் மேஜிக்!

இலாபம் + இலட்சியம் = உலகை மாற்றும் மேஜிக்!

உலகம் ஓடிக்கொண்டிருப்பது லாபத்திற்காக மட்டும்தான் என்று நினைத்தால் நீங்கள் அவுட் ஆப் டேட். இப்போது மார்க்கெட்டில் புது வரவுதான் சமூக தொழில் முனைவோர். காசு பார்ப்பது ஒரு கண் என்றால், சமூகத்திற்கு நல்லது செய்வது இன்னொரு கண்.

அர்ஜென்டினாவிற்குச் சுற்றுலா சென்ற பிளேக் மைகோஸ்கி அங்கிருந்த குழந்தைகளின் வெறும் கால்களைப் பார்த்தார். அவருக்குத் தோன்றியது ஓர் ஐடியா. ஒரு ஜோடி ஷூ வாங்கினால், இன்னொரு ஜோடி ஏழை குழந்தைக்கு இலவசம். பிசினஸில் இது ஒன் பார் ஒன் மாடல். ஓர் அபார்ட்மெண்டில் ஆரம்பித்த இந்த ஐடியா, இன்று 625 மில்லியன் டாலர் சாம்ராஜ்யம். லாபமும் நோக்கமும் கை கோர்த்தால் நடக்கும் அற்புதம் இது.

இதற்கெல்லாம் முன்பே பங்களாதேஷில் ஓர் அமைதிப் புரட்சி நடந்தது. முகமது யூனுஸ் ஏழைகளுக்கு லோன் கொடுக்க அடமானமே வேண்டாம், என்றார். வங்கி அதிகாரிகள் சிரித்தார்கள். ஆனால் அவர் ஒரு சின்ன குழுவிற்கு தன் கைக்காசான 27 டாலரைக் கடனாகக் கொடுத்தார். இன்று கிராமீன் வங்கி 10 மில்லியன் பேருக்கு 37 பில்லியன் டாலர் கடன் கொடுத்திருக்கிறது. 2006 இல் இவருக்கு நோபல் பரிசு கிடைத்தது ஒன்றும் ஆச்சரியமில்லை.

யூனுஸின் ஐடியாவை இன்டர்நெட்டுக்குக் கொண்டு வந்தவர் ஜெசிகா ஜாக்லி. அவர் ஆரம்பித்த கிவா இணையதளத்தில் யாரிடமும் கேட்கத் தேவையில்லை. உங்கள் கையில் 25 டாலர் இருந்தால் போதும், உலகின் ஏதோ ஒரு மூலையில் தொழில் தொடங்கக் காத்திருக்கும் ஒருவருக்கு நீங்கள் கடன் கொடுக்கலாம். இது தானம் இல்லை, கடன். அவர் திருப்பித் தரும்போது உங்களுக்கு ஒரு திருப்தி கிடைக்கும் பாருங்கள், அதுதான் கிவா மற்றும் உங்கள் மகிழ்ச்சிக்கான அல்வா!

அன்பு என்பது சளி பிடிப்பது மாதிரி என்கிறார்கள் அன்பின் அனுபவவாதிகள். ஆனால் இது பாசிட்டிவ் வைரஸ். அதன் ரிசல்ட் எப்படியெல்லாம் இருக்கிறது தெரியுமா?

யாராவது நமக்கு ஒர் உதவி செய்தால், மூளையில் ஆக்ஸிடாசின் மற்றும் டோபமைன் சுரக்கும்.

அன்பு ஒரு செயின் ரியாக்சன் போலப் பரவும்.

ஒரு நற்செயலை நீங்கள் நேரில் பார்த்தால் கூட உங்கள் எனர்ஜி லெவல் எகிறும். அடுத்தவருக்கு உதவத் தோன்றும்.

அன்பினால் உதவி செய்து அப்படி ஹீரோவானவர்கள் நிறைய பேர். இவர்கள் ரீல் ஹீரோக்கள் அல்ல, ரியல் ஹீரோக்கள். யார் அவர்கள் என்கிறீர்களா?

முதலாமவர் பில் டிரேட்டன். இவர்தான் சோஷியல் ஆன்டர்ப்ரனர் என்ற வார்த்தையையே கண்டுபிடித்தவர். அசோகா அமைப்பு மூலம் உலகெங்கும் உள்ள ஐடியாவாதிகளுக்குத் தூணாக இருக்கிறார்.

இரண்டாமவர் மார்க் கோஸ்கா. ஒருமுறை மட்டுமே பயன்படுத்தக்கூடிய கே1 சிரிஞ்சை கண்டுபிடித்தார். மாசுபட்ட ஊசிகளால் பரவும் நோய்களிலிருந்து 10 மில்லியன் உயிர்களைக் காப்பாற்றியிருக்கிறார்.

மூன்றாமவர் ரேச்சல் பிராதென். வெறும் யோகா வீடியோக்கள் மட்டும் போடாமல், சமூக வலைத்தளம் மூலம் யோகா கேர்ள் அறக்கட்டளை தொடங்கி அருபா தீவின் பெண்களுக்கு உதவுகிறார்.

இப்படி நிறைய பேர் இருக்கிறார்கள். உங்கள் ஊரிலும் இருப்பார்கள்.

அன்பு என்பது ஒரு ஸ்பார்க். அது ஓர் அறையையே வெளிச்சமாக்கும் சக்தி கொண்டது. அறையை மட்டுமல்ல, உலகையையேயும்தான்.

பிசினஸ் மூளையும், சமூக அக்கறையும் சேர்ந்தால் உலகம் இன்னும் அழகாகும். அடுத்த முறை யாரிடமாவது அன்பாக இருக்கும்போது நினைத்துக் கொள்ளுங்கள். நீங்கள் ஒரு பெரிய சங்கிலியின் முதல் கன்னி!

திருவள்ளுவரும் அதையேத்தானே சொல்கிறார், அன்பிற்கும் உண்டோ அடைக்கும் தாழ் என்று.

*****

நீலம் காத்து நிலம் காப்போம்!

நீலம் காத்து நிலம் காப்போம்!

உலகின் முதல் உயிர் கடலில்தான் சூல் கொண்டது. கடலே உயிர்களின் அடிப்படை. கடலையும் அதில் வாழும் உயிர்களையும் பாதுகாப்பது உலகின் ஒவ்வொரு உயிர்களையும் பாதுகாப்பது போன்றது.

கடல் இந்தப் பூமியின் முக்கால்வாசிப் பரப்பு. ஆனால் மனிதன் அதை வெறும் மீன் தொட்டியாகவே பார்த்தான். பிடித்துச் சாப்பிடலாம் அல்லது விற்றுப் பணம் பார்க்கலாம்.

இப்போது சீன் மாறுகிறது.

நேற்று வரை வலையோடு அலைந்தவர்கள் இன்று கேமராவோடும் கொள்கைகளோடும் அலைகிறார்கள். வேட்டைக்காரர் காவல்காரர் ஆகும் விந்தை இது. இவர்களால் கடலும் அங்கும் வாழும் உயிர்களும் பாதுகாக்கப்படுகிறது. ஆம், பூமியும் பாதுகாக்கப்படுகிறது.

ஸ்பீல்பெர்க்கின் ஜாஸ் படத்தில் வரும் கேப்டன் குவின்ட் ஞாபகம் இருக்கிறதா? நிஜ வாழ்க்கையில் அவருக்கு இன்ஸ்பிரேஷன் பிராங்க் முண்டஸ்.

50 வருஷமாக மாண்டாக் கடலில் ராட்சத சுறாக்களை வேட்டையாடியவர். ஆனால் கிளைமாக்ஸில் ஒரு ட்விஸ்ட். தன் வாழ்நாளின் இறுதியில் அவர் சுறாக்களைக் காக்கப் போராடினார்.

தூண்டில் முள்ளை மாற்றுங்கள், சுறாக்களைக் கொல்லாதீர்கள், எனப் பிரச்சாரம் செய்தார். ஆக்ரோஷமான ஒரு வேட்டைக்காரர் ஆக்கபூர்வமான ஒரு பாதுகாவலராக மாறிய முதல் புள்ளி அவர்.

மடகாஸ்கரின் வெஸோ பழங்குடியினத்தைச் சேர்ந்தவர் மிஷெல் ஸ்ட்ரோகோப். படிப்பு கிடையாது, கடல் தான் எல்லாமே. சுறாக்களையும் கடல் ஆமைகளையும் வேட்டையாடித் தள்ளியவர், இன்று ஒரு வைல்ட் லைப் பிலிம் மேக்கர். வலைக்குப் பதில் லென்ஸ். கடல் இல்லாவிட்டால் நம் எதிர்கால சந்ததிக்கு எதுவுமே மிஞ்சாது, என்கிறார் மனிதர். பாயிண்ட் சரிதான்.

இந்த மாற்றம் உலகெங்கும் ஒரு வைரஸ் போலப் பரவுகிறது.

இந்தோனேசியாவின் லோம்போக் தீவில் நேற்றைய சுறா வேட்டைக்காரர்கள் இன்றைய கடல்சார் ஆசிரியர்கள்.

இத்தாலியின் புக்லியா பகுதியில் மீனவர்களே சேர்ந்து ஒரு கடல் காப்பகத்தை உருவாக்கினார்கள். ஆச்சரியம் என்னவென்றால், பாதுகாப்பு அதிகரித்ததும் அவர்களின் மீன்பிடி வருமானமும் கூடியது. இந்தக் கடல் எங்களுடையது, நாங்கள் தான் இதன் காவலர்கள், என்கிறார் மீனவர்கள்.

செயிண்ட் பார்தலெமி தீவைச் சேர்ந்தவர் டிடியர் லாப்லேஸ். 2011 இல் ஒரு படகு விபத்தில் சாவையும் வாழ்வையும் தொட்டுவிட்டு வந்தவர், தன் வாழ்க்கையை கோரல் எனப்படும் பவளப்பாறைகளை மீட்க அர்ப்பணித்தார். ஹோட்டல்கள், சொகுசுப் படகுகள் என எல்லோரிடமும் போய் கடலை நேசியுங்கள், என்று பாடம் எடுக்கிறார்.

கடலைப் பற்றி ஏட்டுச் சுரைக்காய் படிக்கும் விஞ்ஞானிகளை விட, கடலோடு வாழ்ந்த இந்த மீனவர்களுக்குத் தான் அதன் பல்ஸ் தெரியும். அவர்கள் தான் பாலங்கள். வணிகத்திற்கும் சுற்றுச்சூழலுக்கும் நடுவே இருக்கும் பாலங்கள்.

பச்சை ஆமை அழகானது. ஆனால், அதன் இறைச்சிக்காகவும் முட்டைக்காகவும் நாம் அதை அழித்துக் கொண்டிருக்கிறோம். கடல் நேசகர்கள் மற்றும் காவலர்கள் செய்யும் மாற்றம் மற்றவர்களுக்கும் வந்தால் தான் கடல் பிழைக்கும். நாமும் பிழைப்போம்.

கடலையும் கடல் வாழ் உயிரினங்களையும் பாதுகாப்பது அவற்றை மட்டும் பாதுகாப்பதல்ல, நம்மையே நாம் பாதுகாப்பதாகும்.

கடல் இல்லையேல் பூமி உயிர்க்கோளமாக இருக்க வாய்ப்பில்லை. பூமி உயிர்க்கோளமாக இல்லையேல், நமக்கும் இந்தப் பூமியில் வேலையில்லை.

உங்களால் முடிந்தது, கடலுக்கு ஒரு பாலிதீனை அனுப்பாமல் இருங்களேன். நாம் பயன்படுத்தும் ஒவ்வொரு பாலிதீனும் கால்வாய்கள், ஆறுகள் என்று அடித்துச் செல்லப்பட்டுக் கடைசியில் கடலில்தான் சங்கமமாகின்றன.

ஒரே ஒரு பாலிதீன் உங்களால் இந்தக் கடலுக்குப் போகாமல் இருந்தால், நீங்களும் கடலின் பாதுகாவலர்தான். ஆம், நிலத்தில் இருந்து கொண்டும் உங்களால் கடலின் பாதுகாவலராக இருக்க முடியும்.

*****

குட்டிச் சாத்தான்களும் மகா புரட்சிகளும்!

குட்டிச் சாத்தான்களும் மகா புரட்சிகளும்!

இதெல்லாம் உனக்கு எதுக்கு?போய் பாடத்தைப் படி – இது நம் ஊர் வீடுகளில் அடிக்கடி கேட்கும் வசனம்.

ஆனால், உலகம் முழுக்க சில சுட்டிகள் இந்தப் பொதுப்புத்தியை உடைத்துக் கொண்டிருக்கிறார்கள்.

இவர்களுக்கு டிரைவிங் லைசென்ஸ் கிடையாது, ஆனால் சமூக மாற்றத்திற்கான ஸ்டீயரிங் இவர்களிடம்தான் இருக்கிறது.

ஜெரோம் பாஸ்டர் வெள்ளை மாளிகையின் மிக இளவயது ஆலோசகர். இவர் செய்த காரியம் என்ன தெரியுமா? 80 வாரங்கள் தொடர்ந்து வெள்ளை மாளிகை வாசலில் நின்று பருவநிலை மாற்றத்திற்காகப் போராடினார். இன்று ஒபாமா முதல் கிரெட்டா துன்பெர்க் வரை இவரைத் தெரியும். ஒன் மில்லியன் ஆப் யுஎஸ் என்ற அமைப்பு மூலம் இளைஞர்களை ஓட்டுப் போடத் தூண்டுகிறார். புவி வெப்பமடைதல் என்பது ஏதோ தியரி அல்ல, அது நம் வீட்டு வாசல் வரை வந்துவிட்ட நிஜம்! அதற்கான முன்னெடுப்புகளை அவர் முன்னெடுக்கிறார்.

லிட்டில் மிஸ் பிளிண்ட் என்று அழைக்கப்படும் மேரி கோபெனிக்கு அப்போது எட்டு வயதுதான். தன் ஊர் குடிநீர் நச்சுத்தன்மையாக இருப்பதை எதிர்த்து அப்போதைய அதிபர் ஒபாமாவுக்குக் கடிதம் எழுதினார். விளைவு? அந்த ஊருக்கு 100 மில்லியன் டாலர் நிதி ஒதுக்கப்பட்டது. 7 லட்சம் டாலர் நிதி திரட்டி பல்லாயிரம் வாட்டர் பில்டர்களை வழங்கியிருக்கிறார்.

ஓரியன் ஜீன் என்பவர் டைம் இதழின் கிட் ஆப் தி இயர் விருது பெற்றவர். ஒரு பேச்சுப் போட்டியில் வென்ற 500 டாலரை வைத்து பொம்மைகளைத் தானம் செய்ய ஆரம்பித்தார். இன்று 5 லட்சம் புத்தகங்கள், 1 லட்சம் உணவுகள் என இவர் தொடங்கிய ரேஸ் டூ கைன்ட்னெஸ் ஒரு தேசிய இயக்கமாகவே மாறிவிட்டது. அன்பு என்பதும் ஒரு செயின் ரியாக்சன்தான் என்பதை நாம் முன்பே பார்த்திருக்கிறோம்.

ராபி நோவாக். இவரை கிட் பிரசிடென்ட் என்றுதான் உலகுக்குத் தெரியும். இவரது வீடியோவை 49 மில்லியன் பேர் பார்த்திருக்கிறார்கள். டாம் ஹாங்க்ஸுக்கே டான்ஸ் சொல்லிக்கொடுத்தவர். அரசியல் பேசலாம், ஆனால் மற்றவர் கருத்தைக் கேட்கும் மனப்பக்குவம் வேண்டும், என்கிறார் இந்த 21 வயது இளைஞர்.

மலாலா யூசுப்சாய் பற்றித் தெரியாதவர்கள் இருக்க முடியாது. தற்போதும் பெண்கள் கல்விக்காக மலாலா பண்ட் மூலம் போராடிக்கொண்டிருக்கிறார்.

அதேபோல சிரியாவின் போர் அவலங்களை ஏழு வயதிலேயே ட்வீட் மூலம் உலகுக்குச் சொன்னவர் பனா அல்அபெத். போர்க்களத்தில் ஒரு சிறுமியின் குரல் அணுகுண்டை விட வலிமையானது.

இவர்களைப் போல எத்தனை எத்தனை சிறுவர்கள், சிறுமிகள், இளைஞர்கள், இளைஞிகள் மகா மாற்றங்களை முன்னெடுத்திருக்கிறார்கள் தெரியுமா?

ரியான் ஹிக்மேன் மூன்று வயதிலேயே ரீசைக்ளிங் கம்பெனி ஆரம்பித்தவர். 1.7 லட்சம் பவுண்டு குப்பைகளைச் சேகரித்து கடலில் சேராமல் தடுத்திருக்கிறார்.

பிரான்சிஸ்கா ட்ரௌட்மேன் நியூ ஆர்லியன்ஸ் நகர கண்ணாடி பாட்டில்களைக் கொண்டு கடற்கரை மணலை உருவாக்குகிறார். மணிக்கு 3000 பவுண்டு கண்ணாடி பாட்டில்களை மணலாக்கும் இவரது டெக்னாலஜி, கடற்கரை அரிப்பைத் தடுக்க உதவுகிறது.

இந்தச் சிறுவர்கள், சிறுமிகள் யாரும் நாளை பார்த்துக்கொள்ளலாம் என்று காத்திருக்கவில்லை. இவர்களிடம் அனுமதி கேட்கும் பழக்கம் கிடையாது. அநீதியைக் கண்டால் மோதும் துணிச்சல் மட்டுமே உண்டு.

வயது என்பது வெறும் நம்பர் தான், உங்கள் மனதுக்குள் இருக்கும் அந்த ஸ்பார்க்தான் நிஜம்.

உலகம் உருண்டை என்பதை விட, உலகம் இளைஞர்கள், இளைஞிகள் கையில் என்பதுதான் இன்றைய லேட்டஸ்ட் ட்ரெண்ட்!

*****

வானளாவிய தேனீக்கள் – நியூயார்க் மொட்டை மாடி அதிசயங்கள்!

வானளாவிய தேனீக்கள் – நியூயார்க் மொட்டை மாடி அதிசயங்கள்!

தேனீக்கள் இல்லை என்றால் மனித இனம் சில ஆண்டுகளிலேயே அழிந்துவிடும் என்றார் ஐன்ஸ்டீன்.

அது நிஜமோ இல்லையோ, நாம் சாப்பிடும் தக்காளி, வெள்ளரி முதல் பாதாம் வரை எல்லாவற்றுக்கும் இந்தச் சின்னஞ்சிறு பூச்சிகளின் மகரந்த சேர்க்கைக்கு அதாவது பாலினேஷன் சேவைக்குத் தேனீக்கள் அவசியம்.

இப்போது நியூயார்க் போன்ற கான்கிரீட் காடுகளில் ஒரு சுவாரஸ்யமான புரட்சி நடக்கிறது. அதுதான் ரூப்டாப் பீ கீப்பிங்.

நியூயார்க் மக்கள் உயரமான கட்டிடங்களின் உச்சியில் பல மில்லியன் வேலையாட்களை தட் மீன்ஸ் தேனீக்களை வேலைக்கு அமர்த்தியிருக்கிறார்கள்.

இப்போது நியூயார்க் மொட்டை மாடிகளில் தேனீக்கள் வளர்ப்பது என்பது முடி வளராத மண்டையில் அமேசான் காட்டு மூலிகையால் முடி பல்கி பெருகுவது போலப் பெருகிக் கொண்டிருக்கிறது.

தேன் விற்பது ஒரு பக்கம், சுற்றுச்சூழல் சமநிலை இன்னொரு பக்கம். ஒரே கல்லில் இரண்டு மாங்காய் மேட்டர் இது.

நியூயார்க்கின் மிகப்பெரிய கண்காட்சி மையமான ஜாவிட்ஸ் சென்டர் உச்சியில் ஏழு ஏக்கர் பரப்பளவில் ஒரு கிரீன் ரூப் இருக்கிறது. அங்கே தேனீக்கள் ஜாலியாக உலவுகின்றன. அந்தத் தேனீக்கள் கொடுக்கும் தேனை வைத்து அந்த மையத்தின் உணவகத்திலேயே ஸ்பெஷல் உணவுகளைத் தயாரிக்கிறார்கள்.

இன்னொரு பக்கம் பேஷன் இன்ஸ்டிடியூட் ஆப் டெக்னாலஜி. அங்கே தேனீக்கள் பூக்களுக்குப் போயிட்டு வருவது ஒரு பக்கம் என்றால், தேன் மெழுகை வைத்து துணிகளுக்கு இயற்கை சாயம் தயாரிக்கும் முறையை மாணவர்களுக்குக் கற்றுத் தருகிறார்கள். சயின்ஸும் பேஷனும் கைகோர்க்கும் இடம் இதுதான்!

தரைமட்டத்தில் தேனீ வளர்ப்பதை விட, மொட்டை மாடியில் வளர்ப்பதில் சில டெக்னிக்கல் நன்மைகள் உண்டு. அவையாவன,

முக்கியமாக பூச்சிகளின் தொல்லைகள் குறைவு. எறும்புகள், வண்டுகள் போன்றவை மண்ணில்தான் வாழும். அவ்வளவு உயரத்துக்கு அவை லிஃப்ட் ஏறிப் போகாது!

உயரத்தில் இருக்கும் தேனீக்கள் சுமார் 3 மைல் தூரம் வரை பறந்து சென்று அக்கம் பக்கத்துத் தோட்டங்களில் மகரந்தச் சேர்க்கை செய்கின்றன. இது நிறைய ஏரியாவைக் கவரேஜ் செய்ய உதவுகின்றது.

உயிரியில் நிபுணர்கள் ஒரு முக்கியமான விஷயத்தைச் சொல்கிறார்கள். உலகில் 40,000 வகை தேனீக்கள் உள்ளன. தக்காளி வளர பம்பிள் தேனீக்கள் வேண்டும், வெள்ளரிக்கு ஸ்குவாஷ் தேனீக்கள் வேண்டும். வெறும் தேன் தேனீக்கள் மட்டும் போதாது!

அமெரிக்காவுக்குப் போட்டியாக நெதர்லாந்தின் உட்ரெக்ட் நகரில் ஓர் அசத்தல் ஐடியா செய்திருக்கிறார்கள். நகரின் 300க்கும் மேற்பட்ட பஸ் ஸ்டாப் கூரைகளைச் சிறிய காடுகளாக தட் மீன்ஸ் க்ரீன் ரூப்ஸ் ஆக மாற்றியிருக்கிறார்கள். இது தேனீக்களுக்கு ஒரு ஸ்டாப்பிங் போலச் செயல்படுகிறது. மழையை உறிஞ்சிக் கொள்வதோடு, நகரின் வெப்பத்தையும் இது குறைக்கிறது.

தேனீயை ஒரு சின்னப் பூச்சிதானே என்று அலட்சியப்படுத்தாதீர்கள். உங்கள் மொட்டை மாடியில் ஒரு சின்னப் பூந்தொட்டி வைத்தால் கூட அது ஒரு தேனீயின் உயிரைக் காப்பாற்றலாம். இயற்கை என்பது ஒரு பெரிய சங்கிலித் தொடர். அதில் ஒரு கண்ணி அறுந்தாலும் மொத்தச் சங்கிலியும் விழுந்துவிடும்.

நியூயார்க்கின் சென்ட்ரல் பார்க் மிருகக்காட்சி சாலை முதல் ஹெல்ஸ் கிச்சன் வரை பல இடங்களில் இப்போது தேனீ சரணாலயங்கள் பெருகிவிட்டன. கான்கிரீட் காடு இப்போது நிஜக் காடாக மாற முயற்சி செய்கிறது!

நீங்களும் மாற்ற முயற்சிக்கலாம்! ஒரு பூச்செடி வளர்த்தால் கூட போதும். ஹாய் சொல்ல ஒரு தேனீயாவது வந்து விடும். நீங்கள் ஹலோ சொல்லி அதனோடு உரையாடலாம்.

*****

கொஞ்சம் சந்தோஷம் கொடுங்கள் பாஸ்!

கொஞ்சம் சந்தோஷம் கொடுங்கள் பாஸ்!

பள்ளிச் சாப்பாட்டுக்கூடம் என்றாலே நமக்கு ஞாபகம் வருவது வரிசையில் நிற்பதும், ஏதோ ஒரு குழம்பை ஊற்றிக்கொண்டு போவதும்தான். நம்மூரில் சத்துணவு. ஆனால், அமெரிக்காவின் சில பள்ளிகளில் மதிய உணவு என்பது ஒரு ஜாய் தெரபியாக மாறியிருக்கிறது. சமைப்பவர்கள் வெறும் கரண்டியை மட்டும் பிடிக்கவில்லை, குழந்தைகளின் மனசையும் பிடிக்கிறார்கள்.

வர்ஜீனியா பீச் பள்ளியில் ஸ்டேசி ட்ரூமன் ஒரு வித்தியாசமான மேனேஜர். அவர் சும்மா பழம் கொடுப்பதில்லை. ஒவ்வொரு வாழைப்பழத்தின் தோலிலும் நீ ஒரு சூப்பர் சுட்டி, நீ ஒரு அறிவாளி என்று குட்டி குட்டி ஊக்கமூட்டும் வாசகங்களை எழுதுகிறார்.

விளைவு?

குழந்தைகள் உற்சாகமானது ஒருபுறம், அந்த மெசேஜைப் படிப்பதற்காகவே அடம் பிடிக்காமல் பழங்களைச் சாப்பிட ஆரம்பித்துவிட்டார்கள். ஒரு மார்க்கர் பேனா இருந்தால் போதும், ஆரோக்கியத்தை ஆசையாக மாற்றிவிடலாம் என்பதற்கு இது ஒரு சிம்பிள் டெக்னிக்.

நியூயார்க்கைச் சேர்ந்த லிண்டா கிப்லர், பள்ளி கேன்டீனை ஒரு மாயாலோகமாக மாற்றுகிறார். இதற்காக அவர் காசு செலவழிப்பதில்லை. பள்ளிக் குப்பையில் வீசப்படும் பழைய அட்டைப் பெட்டிகளை எடுத்து பிரம்மாண்டமான அலங்காரங்களைச் செய்கிறார். வெற்றுச் சுவர்களைப் பார்ப்பது போரடிக்கிறது, என்கிறார் இந்த எனர்ஜி பாட்டி. ஆக நாம் தெரிந்து கொள்ள வேண்டியது, கற்பனைத் திறனுக்கு வயது கிடையாது, பழைய அட்டைப் பெட்டிகளுக்கும் உயிர் உண்டு!

சவுத் கரோலினாவில் தாரியஸ் மெக்லைன் என்ற ஊழியர் இருக்கிறார். அங்கே குழந்தைகள் சாப்பிட்டு முடித்துவிட்டுத் தட்டுகளைக் கொடுக்க வரிசையில் நிற்கிறார்கள். ஏன் தெரியுமா? ஒவ்வொரு தட்டை வாங்கும்போதும் தாரியஸ் ஒரு குட்டி டான்ஸ் ஆடுவார். யாராவது ஒரு குழந்தை சோகமாக இருந்தால், அவர்களை சிரிக்க வைப்பதே என் வேலை, என்கிறார் அவர். மறுநாளே குழந்தைகளும் அவருடன் சேர்ந்து டான்ஸ் ஆட ஆரம்பித்துவிடுகிறார்கள்.

விசயம் இதுதான்.

சந்தோஷம் என்பது ஒரு கெமிக்கல் ரியாக்சன். நீங்கள் யாருக்காவது ஒரு சின்ன உதவி செய்யும்போது உங்கள் மூளையில் ஆக்ஸிடாசின் சுரக்கிறது. இது உங்களுக்கும், அந்த உதவி பெற்றவருக்கும் ஒரே நேரத்தில் ஒரு பாசிட்டிவ் எனர்ஜி கொடுக்கும்.

இதையெல்லாம் கேள்விப்படும் போது நமக்கும் சில யோசனைகள் தோன்றத்தான் செய்கின்றன.

பஸ் ஸ்டாப் பெஞ்சில் ஒரு சின்ன சாக்லேட்டையும், இன்று உங்கள் நாள் சிறப்பாக அமையட்டும் என்ற குறிப்பையும் வைத்துவிட்டு வந்தால் என்ன?

முகம் பார்க்கும் கண்ணாடிகளில், நீ அழகாக இருக்கிறாய், என்று ஒரு ஸ்டிக்கி நோட் ஒட்டினால் என்ன?

பேருந்தில், ரயிலில் நம்மோடு வருபவர்களுக்கு ஒரு நேர்மையான புன்னகையையும் கையோடு ஒரு நல்ல புத்தகத்தையும் பரிசாகக் கொடுத்தால் என்ன?

யார் செய்தார், எவர் செய்தார், ஏன் செய்தார் என்று தெரியாமல் ஒருவருக்குக் கிடைக்கும் சந்தோஷம் இருக்கிறதே, அது ஒரு செயின் ரியாக்சன். அவர்கள் அந்தப் பாசிட்டிவ் எனர்ஜியை இன்னொருவருக்குக் கடத்துவார்கள்.

இந்த உலகம் இயங்குவது பெரிய தலைவர்களால் மட்டுமல்ல, இது போன்ற சின்னச் சின்ன மனிதர்களின் பெரிய மனதால்தான்.

அந்தச் சின்னப் பட்டியலில் இன்று நீங்கள் யாரைச் சேர்க்கப் போகிறீர்கள்? ஒரு நாளைக்கு ஒருவரையாவது சேருங்களேன்.

மகிழ்ச்சியைப் பரிமாறப் பெரிய படிப்பு தேவையில்லை, கொஞ்சம் அன்பு இருந்தால் போதும்!

*****

குப்பைத் தொட்டிக்குள் ஒரு கோகினூர்!

குப்பைத் தொட்டிக்குள் ஒரு கோகினூர்!

உலகத்தில் நாம் உருவாக்கும் குப்பைகளில் 75 சதவீதம் மறுசுழற்சி செய்யக்கூடியவை.

ஆனால், நாம் உருப்படியாகச் செய்வது வெறும் 30 சதவீதம்தான்.

மீதி 45 சதவீதம் எங்கே போகிறது?

ஆற்றுக்கும், கடலுக்கும், நம் தலைமுறைக்கும் பாரமாகப் போகிறது.

ஆனால், சில மூளைக்காரக் கலைஞர்கள் அந்தக் குப்பையையே கவிதையாக மாற்றிக்கொண்டிருக்கிறார்கள்.

ஹலிமா கேசல்ஸ் மற்றும் ஹன்னா டிஸிடெஸ் என்ற இரண்டு கலைஞர்கள். இவர்கள் நதிக்கரையில் ஒதுங்கும் பிளாஸ்டிக் பாட்டில்கள், உடைந்த ஹேர் கிளிப்புகள், பழைய டப்பாக்களைச் சேகரிக்கிறார்கள். ஒருமுறை பயன்படுத்திவிட்டுத் தூக்கி எறியும் இந்தச் சமூகத்தின் மனப்பான்மையை மாற்ற வேண்டும், என்கிறார்கள். இவர்கள் செய்யும் கலைப்படைப்புகள் வெறும் அலங்கார பொம்மைகள் அல்ல, அவை பிளாஸ்டிக் அரக்கனைப் பற்றிய எச்சரிக்கைப் பலகைகள்!

பிரேசிலிய அமெரிக்க கலைஞரான விக் முனீஸ் செய்தது ஒரு அசாத்தியமான காரியம். ஜார்டிம் கிராமாச்சோ என்பது உலகின் மிகப்பெரிய குப்பை மேடு. அங்கே குப்பை பொறுக்குபவர்களை வைத்தே ஒரு விழிப்புணர்வு ஏற்படுத்தினார். அவர்கள் அன்றாடம் சேகரிக்கும் குப்பைகளைக் கொண்டே, அந்த உழைப்பாளிகளின் பிரம்மாண்டமான உருவப்படங்களை உருவாக்கினார். அந்த ஓவியங்களை விற்று வந்த கோடிக்கணக்கான பணம், அந்த ஏழைத் தொழிலாளர்களின் வாழ்வாதாரத்திற்கே திரும்பச் சென்றது. இதுதான் கலை செய்யும் சமூகப் புரட்சி.

போர்ச்சுகல் நாட்டு கலைஞர் போர்டாலோ தெருக்களில் வீசப்பட்ட பழைய காரின் பம்பர்கள், எரிந்துபோன குப்பைத் தொட்டிகள், தேய்ந்த டயர்களைச் சேகரிக்கிறார். அவற்றைக் கொண்டு பிரம்மாண்டமான விலங்குகளின் சிலைகளைச் செய்கிறார். நம்முடைய சுற்றுச்சூழல் விழிப்புணர்வற்ற பழக்கவழக்கங்கள் எப்படி இயற்கையைச் சிதைக்கின்றன என்பதை இந்தச் சிலைகள் உங்களுக்குப் புரியவைக்கும், என்கிறார் அவர். அதாகப்பட்டது, அவர் உருவாக்குபவை எல்லாம் தூரத்திலிருந்து பார்த்தால் அது ஒரு சிங்கம் அல்லது பறவை. கிட்டத்தில் போய்ப் பார்த்தால் அது நீங்கள் தூக்கி எறிந்த குப்பை!

இந்தக் கலைஞர்கள் குப்பையை ஓவியமாக்கவில்லை, நம்முடைய நுகர்வு கலாச்சாரத்தின் விகாரமான முகத்தை நமக்குக் கண்ணாடி போட்டுக் காட்டுகிறார்கள். இனி ஒரு பிளாஸ்டிக் டப்பாவைத் தூக்கி எறியும் முன் யோசியுங்கள். அது ஒரு சாக்கடைக்குப் போக வேண்டுமா அல்லது ஒரு கலைப்படைப்பாக மாற வேண்டுமா?

குப்பை என்பது வேறொன்றுமில்லை, நாம் எதைக் கலை என்று பார்க்கத் தவறுகிறோமோ அதுதான் குப்பை!

*****