அமானுஷ்யத்தின் அட்ரஸ்
அட்ரஸ் – 57
நிழலின் நிழல்
1908 ஆம் ஆண்டின் மெட்ராஸ் குளிர்காலம். எழும்பூர் ரயில் நிலையத்தின்
பிளாட்பாரத்தில் நின்றிருந்த விக்டர் ஹியூஸின் கைகளில் இருந்த சொசைட்டி பார் பிசிக்கல்
ரிசர்ச், சுருக்கமாகச் சொல்வதென்றால் எஸ்.பி.ஆர் அமைப்பின் பித்தளை முத்திரை பதித்த
லெதர் பேக், அவனது மன அழுத்தத்தை விடக் கனமாக இருந்தது.
லண்டன் கேம்பிரிட்ஜ் பல்கலைக்கழகத்தில் இயற்பியல் துறையில்
இளம் ஆராய்ச்சியாளனாக இருந்த விக்டரை, எஸ்.பி.ஆரின் தலைவர்களில் ஒருவரான சர் வில்லியம்
பிளெட்சர் பாரெட்தான் மெட்ராஸுக்கு அனுப்பி வைத்தார். காரணம், தென்னிந்தியாவின் ஜமீன்
குடும்பத்தைச் சேர்ந்த பொய்யுண்டார்கோட்டை சமஸ்தானத்தின் ஒரு பழைய பங்களாவில் நடப்பதாகச்
சொல்லப்பட்ட அமானுஷ்ய நிகழ்வுகள்.
ஜமீன்தார் ராஜராஜேஸ்வரன், லண்டன் எஸ்.பி.ஆர் அமைப்பிற்கு எழுதிய
கடிதத்தில் குறிப்பிட்டிருந்தார், "என் தந்தை இறந்த பிறகு, இந்த பங்களாவின் நூலக
அறையில் நடு இரவில் நாற்காலிகள் தானாக நகர்கின்றன. சுவர்களில் யாரோ நடப்பது போன்ற நிழல்கள்
தெரிகின்றன. இதை மூடநம்பிக்கை என்று என் ஆங்கிலேய நண்பர்கள் சிரிக்கிறார்கள். அறிவியல்
கருவிகளோடு வாருங்கள். உண்மை என்னவென்று எனக்கு நிரூபியுங்கள்."
விக்டர் சிரித்துக்கொண்டேதான் மெட்ராஸுக்கு வந்தான். லண்டனில்
நூற்றுக்கணக்கான ஆவி தொடர்பாளர்களை அவனும் அவனது குழுவும் அம்பலப்படுத்தியிருக்கிறார்கள்.
எக்டோபிளாசம் என்ற பெயரில் சீஸ் துணியையும் உருளைக்கிழங்கு மாவையும் வாயில் ஒளித்து
வைத்து ஆவி என்று ஏமாற்றியவர்களைத் தெர்மாமீட்டர், அகச்சிவப்பு கேமராக்கள் மூலம் பிடித்து
ஜெயிலுக்கு அனுப்பிய அனுபவம் அவனுக்கு உண்டு. "பேய்கள் என்பது மனித மூளையின் பயம்
மற்றும் தந்திரமான ஏமாற்று வேலைகளின் கூட்டுக்கலவை" என்பதுதான் விக்டரின் ஆழமான
நம்பிக்கை.
பங்களா, பொய்யுண்டார்கோட்டையின் எல்லையில் அடர்ந்த ஆலமரங்களுக்கு
நடுவே பிரம்மாண்டமாக நின்றிருந்தது. விக்டருக்கு ஒதுக்கப்பட்ட அறை, ஆய்வுக்குரிய நூலக
அறைக்கு நேர் எதிரே இருந்தது.
அன்றைய இரவே விக்டர் தன் ஆராய்ச்சியைத் தொடங்கினான். அவனது
பையில் இருந்து கருவிகள் வெளியே வந்தன. அறையின் வெப்பநிலையைக் துல்லியமாகக் காட்டும்
பாதரச தெர்மாமீட்டர்கள், சுவர்களில் ஏதேனும் அதிர்வுகள் இருக்கிறதா என்று பார்க்க கால்வானோமீட்டர்கள்,
தரையில் எவராவது காலடி வைத்தால் மின்சுற்று பூர்த்தியாகி மணி அடிக்கும் மின்சார வயர்கள்,
இருட்டிலும் நிழற்படம் எடுக்கும் சிறப்பு கேமராக்கள்.
இரவு 11:30 மணி.
பங்களாவே அமைதியில் உறைந்திருந்தது. ஜமீன்தாரும் அவரது காரியஸ்தரும்
விக்டருக்குத் துணையாக வெளிச்சம் உள்ள வரவேற்பறையில் அமர்ந்திருந்தனர். விக்டர் நூலக
அறையின் நடுவே ஒரு மர நாற்காலியைப் போட்டு அமர்ந்துகொண்டான். கையில் டைரியும், பாக்கெட்
கடிகாரமும் இருந்தன.
அறை முழுவதும் மின்சார வயர்கள் பரப்பப்பட்டிருந்தன. நாற்காலியின்
நான்கு கால்களையும் சுற்றி மெல்லிய பித்தளை கம்பிகள் இணைக்கப்பட்டிருந்தன. சிறு அசைவு
இருந்தாலும் விக்டரின் கையில் இருக்கும் கருவி அலறும்.
நள்ளிரவு 12:00 மணி.
திடீரென அறையின் வெப்பநிலை சட்டென்று குறையத் தொடங்கியது. விக்டர்
தன் கையில் இருந்த தெர்மாமீட்டரைப் பார்த்தான். 78 டிகிரி பாரன்ஹீட்டில் இருந்த பாதரசம்,
வேகமாகக் கீழே இறங்கி 52 டிகிரியைத் தொட்டது! அறையின் ஜன்னல்கள் அனைத்தும் பூட்டப்பட்டிருந்தன.
வெளியே காற்று வீசவில்லை. ஆனால், அறையின் உள்ளே ஒரு பனிக்கட்டி பெட்டிக்குள் இருப்பது
போன்ற குளிரை விக்டர் உணர்ந்தான்.
"சுவாரசியமானது. ஏதோ ஓர் இயற்பியல் மாற்றம் நிகழ்கிறது,"
என்று டைரியில் குறித்துக்கொண்டான்.
12:15 மணி.
அறையின் மூலைப்பகுதியில் இருந்த பிரம்மாண்டமான புத்தக அலமாரியின்
நிழல், மெழுகுவர்த்தி வெளிச்சத்திற்கு எதிராக அசையத் தொடங்கியது! மெழுகுவர்த்தி நிலையாக
எரிந்துகொண்டிருந்தது, ஆனால் சுவரில் விழுந்த நிழல் மட்டும் சுயநினைவோடு நகர்வது போலச்
சுவரில் ஊர்ந்து வந்தது.
விக்டர் உடனே தன் கேமராவைத் திருப்பிப் பிளாஷ் பவுடரைக் கொளுத்தினான்.
பளீச் என்ற வெளிச்சமும் புகையும் அறையை நிரப்பியது.
கேமரா படம் பிடித்துவிட்டது. ஆனால், விக்டருக்குள் இருந்த விஞ்ஞானி
அலாரமிட்டான். "இது ஏதேனும் ஒளியியல் மாயையா? ஜன்னல் இடுக்கின் வழியாக வரும் வெளிச்சத்தின்
பிரதிபலிப்பா?"
அவன் எழுந்து சுவரை நோக்கிச் சென்றான். தன் கையால் அந்த நிழலைத்
தொட்டுப் பார்க்க முயன்றான். அவன் கை சுவரைத் தொட்டபோது, அந்தச் சுவர் பகுதி மட்டும்
உறைந்த பனிக்கட்டியைப் போலக் குளிர்ந்து இருந்தது! கால்வானோமீட்டர் ஊசி பைத்தியக்காரத்தனமாக
இடமும் வலமும் ஆடியது. அங்கு ஏதோ ஒரு மின்காந்தப்புலம் தீவிரமாக உருவாவதைச் சுட்டிக்காட்டியது.
அப்போது, அறையின் நடுவே இருந்த கனமான தேக்கு மர நாற்காலி, மெதுவாகப்
பின்னோக்கி நகர்ந்தது. தரையில் பரப்பப்பட்டிருந்த வயர்கள் உரசின. ஆனால், மணி அடிக்கவில்லை!
வயர்கள் துண்டிக்கப்படவில்லை, மாறாக நாற்காலி தரையைத் தொடாமல், சில மில்லிமீட்டர் உயரத்தில்
மிதந்தபடி நகர்ந்தது!
விக்டரின் நெற்றியில் குளிர்ந்த வேர்வை அரும்பியது. லண்டனில்
அவன் பார்த்ததெல்லாம் கயிறுகளாலும், லீவர்களாலும் நகர்த்தப்பட்ட நாற்காலிகள். ஆனால்
இங்கே எந்தக் கயிறும் இல்லை. எந்த மனிதனும் இல்லை. அவனது கருவிகள் அனைத்தும் அங்கே
ஏதோ ஒரு சக்தி இருப்பதை உறுதிசெய்தன.
விக்டர் உரக்கக் கேட்டான், "யார் அது? நீங்கள் ஒரு மனித
ஆற்றலா அல்லது இயற்பியல் விதிகளுக்கு அப்பாற்பட்ட ஏதேனும் அலைவரிசையா?"
அறையில் எந்தச் சத்தமும் கேட்கவில்லை. ஆனால், விக்டரின் மூளைக்குள்
ஒரு குரல் கேட்டது. அது காதால் கேட்ட சத்தம் அல்ல; அவனது நரம்புகளுக்குள் நேரடியாகப்
பாய்ந்த ஓர் எண்ண அலை!
"விக்டர்"
விக்டர் அதிர்ந்துபோனான். அவனது பெயர் அங்கு ஜமீன்தாரைத் தவிர
வேறு யாருக்கும் தெரியாது.
"நீ உண்மையைத் தேடி வந்தாயா, அல்லது உன் அறிவியலின் செருக்கை
நிலைநாட்ட வந்தாயா?" குரல் மீண்டும் அவனது மூளைக்குள் எதிரொலித்தது.
இதுதான் டெலிபதியா? மனித மனங்களுக்கு இடையே மட்டுமே நடக்கும்
என்று எஸ்.பி.ஆர் நினைத்த எண்ணப் பரிமாற்றம், பருப்பொருள் அல்லாத ஒரு அமைப்போடு நடக்குமா?
12:45 மணி.
விக்டர் தன் பயத்தைக் கட்டுப்படுத்திக்கொண்டு, தன் கையில் இருந்த
கால்வானோமீட்டர் மற்றும் வோல்ட்மீட்டர் கருவிகளை நோக்கினான். அந்தச் சக்தி கருவிகளின்
வழியே தன் மின்சாரத்தைச் செலுத்துவது போல, கருவிகளின் ஊசிகள் சுழன்றன.
விக்டருக்கு ஒரு விஷயம் புரிந்தது. "இங்கு இருப்பது பேய்
அல்ல. இது ஓர் ஆற்றல்! ஒரு மனிதன் இறந்த பிறகு, அவனது நினைவுகளும் மூளையின் மின்காந்த
அலைகளும் அழியாமல் இந்த அறையின் சுவர்களில், வளிமண்டலத்தில் உறைந்துபோய் இருக்கின்றன.
குவாண்டம் அளவில் ஏதோ ஒன்று நிகழ்கிறது!"
அவன் மகிழ்ச்சியில் சிரித்தான். "நான் கண்டுபிடித்துவிட்டேன்!
இது அமானுஷ்யம் அல்ல. இது அறிவியலின் அடுத்த கட்டம்! பருப்பொருளாக இல்லாத ஆற்றலின்
வடிவம்!" என்று கத்தினான்.
அவன் டைரியை எடுத்து வேகமாக எழுதத் தொடங்கினான். தான் கண்ட
அனுபவங்கள், கருவிகளின் அளவீடுகள், வெப்பநிலைக் குறைவு என அனைத்தையும் துல்லியமாகக்
குறித்துக்கொண்டான். எஸ்.பி.ஆர் அமைப்பிற்குத் தான் சமர்ப்பிக்கப் போகும் இந்தக் கட்டுரை,
உலக அறிவியல் வரலாற்றையே மாற்றப்போகிறது என்று எண்ணியபோது அவனுக்குப் பெருமிதமாக இருந்தது.
இரவு 1:00 மணி.
அறையின் குளிரும், நிழலின் அசைவும் மெல்ல மறையத் தொடங்கின.
வெப்பநிலை இயல்பு நிலைக்கு வந்தது. கருவிகள் அமைதியாயின.
விக்டர் பெருமூச்சு விட்டான். தன் பேக்கைப் பூட்டினான். ஜமீன்தாரிடம்
சென்று, "உங்கள் பங்களாவில் இருப்பது பேய் அல்ல, அது ஒரு மின்காந்த நினைவலை. அதை
எப்படிச் சமன் செய்வது என்று நான் லண்டன் சென்றதும் எழுதி அனுப்புகிறேன்" என்று
சொல்வதற்காகக் கதவை நோக்கி நடந்தான்.
நூலக அறையின் கதவு உள்ளிருந்து பூட்டப்பட்டிருந்தது. விக்டர்
கைப்பிடியைத் திருப்பினான். கதவு திறக்கவில்லை.
"ஜமீன்தார்! கதவைத் திறங்கள்!" என்று கத்தினான்.
வெளியிலிருந்து எந்தப் பதிலும் இல்லை.
அப்போது, அவனுக்குப் பின்னால், அந்த மேஜையின் மீது இருந்த மெழுகுவர்த்தி
தானாக அணைந்தது. அறை முழு இருளில் மூழ்கியது.
விக்டர் தன் பாக்கெட்டில் இருந்த தீப்பெட்டியை எடுத்து, ஒரு
குச்சியை உராய்ந்தான். சடசடவெனத் தீப்பற்றி எறிந்த அந்தச் சிறிய வெளிச்சத்தில், அவன்
எதிரே இருந்த கண்ணாடியைப் பார்த்தான்.
கண்ணாடியில் விக்டரின் உருவம் தெரிந்தது. ஆனால், கண்ணாடியில்
இருந்த விக்டரின் கையில் தீக்குச்சி எரியவில்லை! கண்ணாடியில் இருந்த விக்டர், இவனைப்
பார்த்துப் பரிதாபமாகச் சிரித்துக்கொண்டிருந்தான்.
விக்டர் திடுக்கிட்டுத் தன் கையைப் பார்த்தான். அவன் கையில்
தீக்குச்சியே இல்லை. அவனது கைகள் வெளிப்படையாக, கண்ணாடியைப் போல ஒளி புகும் தன்மையோடு
மாறியிருந்தன! அவனால் தன் கை நரம்புகளையும், எலும்புகளையும் பார்க்க முடிந்தது!
அவன் அலறியபடி தரையைப் பார்த்தான். அவன் கால்கள் தரையைத் தொடவில்லை.
தரைக்குச் சற்று மேலே மிதந்துகொண்டிருந்தான்!
அப்போது, அந்த அறையின் பூட்டப்பட்ட கதவு மெதுவாகத் திறந்தது.
வெளியே ஜமீன்தாரும், காரியஸ்தரும், அவர்களுடன் மற்றொரு விக்டரும்
உள்ளே நுழைந்தார்கள்!
ஆம், கதவைத் திறந்து உள்ளே வந்தவன் விக்டர் ஹியூஸ்! அவன் கையில்
லெதர் பேக் இருந்தது. அவன் ஜமீன்தாரிடம் பேசிக்கொண்டே வந்தான், "ஜமீன்தார் அவர்களே,
இன்றிரவு 12:00 மணிக்கு எனது ஆராய்ச்சியை இந்த நூலக அறையில் தொடங்குகிறேன். என் கருவிகள்
அனைத்தும் தயார் நிலையில் உள்ளன."
மிதந்துகொண்டிருந்த விக்டர் திகைத்துப்போய், கதவைத் திறந்து
உள்ளே வந்த தன்னைப் பார்த்தான்.
அப்போது அவன் தரையைப் பார்த்தான். நூலக அறையின் நடுவே, அந்தத்
தேக்கு மர நாற்காலியில் ஓர் உடல் சாய்ந்து கிடந்தது. அது விக்டரின் உடல்! அவனது கையில்
டைரியும், பாக்கெட் கடிகாரமும் உறைந்த நிலையில் இருந்தன. அவனது முகம் பயத்தில் உறைந்திருந்தது.
நள்ளிரவு 12:00 மணிக்கு வெப்பநிலை 52 டிகிரியாகக் குறைந்தபோதே,
கடுமையான மாரடைப்பால் விக்டரின் இதயம் நின்றுவிட்டது! அவனது உயிர் எப்போதோ பிரிந்துவிட்டது!
கடந்த ஒரு மணி நேரமாக, கருவிகளை அளந்ததும், டைரியில் எழுதியதும்,
"நான் அறிவியலால் இதைக் கண்டுபிடித்துவிட்டேன்" என்று பெருமிதப்பட்டதும்
விக்டரின் உடலை விட்டுப் பிரிந்த அவனது சொந்த ஆவிதான்!
தன் இறப்பை அறியாமல், தான் ஓர் ஆராய்ச்சியாளன் என்ற எண்ணத்திலேயே
தன் சொந்த உடலையும், தன் மரணத்தையும்தான் அவன் இவ்வளவு நேரமாக ஆராய்ச்சி செய்துகொண்டிருந்தான்!
இப்போது, புதிதாக உள்ளே வந்த விக்டர், தன் பையில் இருந்து தெர்மாமீட்டரை
எடுத்தான்.
மிதந்துகொண்டிருந்த விக்டரின் ஆவி, அலறியபடி அந்த உடலை நோக்கிப்
பாய்ந்தது, "வேண்டாம்! கதவைத் திறங்கள்! நான் இறந்துவிட்டேன்! என் உடலைப் பாருங்கள்!"
என்று கத்தியது.
ஆனால், அவனது குரல் எந்த மனிதனின் காதிலும் விழவில்லை. அது
ஒரு மெல்லிய அலைவரிசையாக, அந்த விக்டரின் மூளைக்குள் மட்டும் கேட்டது.
உள்ளே வந்த விக்டர் தன் பாக்கெட் கடிகாரத்தைப் பார்த்தான்.
வெப்பநிலை 52 டிகிரியாகக் குறைந்திருந்தது. சுவரில் ஒரு நிழல் அசைவதைப் பார்த்து, தன்
கேமராவைத் திருப்பினான்.
சுவரில் அசைந்துகொண்டிருந்த அந்த நிழல். வேறு யாருடையதும் அல்ல;
தன் சொந்த மரணத்தை உணர்ந்து அலறிக்கொண்டிருந்த விக்டரின் ஆவியின் நிழல்தான்!
அறிவியலால் எல்லாவற்றையும் அளந்துவிட முடியும் என்று நம்பிய
ஒரு மனிதன், இப்போது தனக்கான அளவீடுகள் எதுவுமற்ற ஓர் இருண்ட பரிமாணத்தில், தன் சொந்த
நிழலாய் நிரந்தரமாகச் சிக்கிக்கொண்டான்!
உங்களுக்குப் புரிகிறதா, விக்டருக்கு என்ன நடந்தது, இனி என்ன
நடக்கப் போகிறதென்று?
- அட்ரஸைத் தேடுவோம்!
*****
