அமானுஷ்யங்களின் அட்ரஸ்
அட்ரஸ் – 86
ஜீரோ சதவீத பேட்டரி!
கொரடாச்சேரி, பத்தூர் அருகே உள்ள அபிவிருத்தீஸ்வர மலையின் தென்மேற்குப்
பகுதி. நெடிதுயர்ந்த மரங்கள் கொண்ட அடர்ந்த காட்டுப் பிரதேசம் அது. அங்கே ஒரு பழைய
பங்களா.
"டேய் தமிழரசன்! கேமராவின் பேட்டரி சார்ஜ் முப்பது பர்சண்ட்தான்
இருக்கு. சொல்லிட்டேன்." கணேஷ் லேப்டாப்பில் எதையோ தட்டச்சு செய்துகொண்டே சொன்னான்.
தமிழரசன் சிரித்துக்கொண்டே ஸ்டாண்டைச் சரிசெய்தான். "இன்னும்
பத்து நிமிஷத்துல ஷூட்டிங் முடிஞ்சிரும் கணேஷ். கோவிந்த் இன்னும் அந்தப் பாழடைந்த பங்களாவுல
இருந்து வெளியே வரலையே? என்ன பண்றான் உள்ளே?"
கோவிந்த் வெளியே வந்தான். முகம் வெளிறிப் போய், கைகள் லேசாக
நடுங்கின. அவன் கையில் இருந்த பழைய டேப்ரிக்கார்டர் விசித்திரமான சத்தத்தை எழுப்பியது.
"அங்கேயும் மனித குரல்கள் கேக்குதுடா. நான் ரெக்கார்ட்
பண்ணிட்டேன். இது வெறும் காற்றோ எதிரொலியோ இல்லை. யாரோ நம்மைக் கூப்பிடுறாங்க."
என்றான் கோவிந்த் குரல் தழும்ப.
தமிழ்ப் புன்னகைத்தான். "அடேய் கோவிந்த், நீயும் இந்த
இன்டர்நெட் பேய்க்கதை லெஜண்ட்ஸ் படிச்சிட்டுக் கிளம்பிடுறதா? சவுண்ட் எபெக்ட்ஸ் எக்கோ
அடிக்கிறதுக்குக் காரணம், அந்தப் பங்களாவோட பழைய கான்கிரீட் அமைப்பு. சயின்ஸ் தெரிஞ்சா
பயம் இருக்காது."
யூடியூப்பில் தங்கள் சேனலை வைரலாக்க இந்த மூவரும் ஒரு பிளான்
போட்டிருந்தனர். மேரிலேண்ட் காடுகளில் நடந்த பிளேர் விட்ச் தந்திரத்தைப் போல, தமிழ்நாட்டில்
உள்ள இந்த அபிவிருத்தீஸ்வர மலைப்பகுதியில் காணாமல் போனதாக ஒரு கதையைச் செட்டப் செய்து
வீடியோ வெளியிடத் திட்டமிட்டனர்.
"மக்கள் நம்பணும். நாம கேமராவை ஆட்டிக்கிட்டே பயந்த மாதிரி
ஓடணும். காட்டில் தொலைஞ்சுட்டோம்னு அவர்களாகவே கமெண்ட் பண்ணனும்" என்று கணேஷ்
தன் லேப்டாப்பில் அந்தத் திட்டத்தைக் விவரித்தான்.
ஆனால், அந்தப் பழைய பங்களாவைச் சுற்றியுள்ள காடு நிஜமாகவே ஒரு
வித்தியாசமான அதிர்வெண்ணில் இயங்குவதை அவர்கள் அப்போது உணரவில்லை.
நள்ளிரவு பன்னிரண்டு மணி.
காட்டின் நடுவே ஒளிரும் செல்போன் டார்ச் வெளிச்சத்தில் மூவரும்
நடந்துகொண்டிருந்தனர். கேமரா ஓடிக்கொண்டிருந்தது.
"நண்பர்களே! நாம இப்ப எந்த இடத்துல இருக்கோம்னு தெரியல.
ஜீப் நின்ன இடத்திலிருந்து மூணு மணி நேரம் நடந்துட்டோம்." என்று கேமராவைப் பார்த்துக்
கலக்கமான நடிப்பைக் கொடுத்தான் தமிழரசன். அது வெறும் நடிப்புதான்; ஆரம்பத்தில்.
திடீரென காட்டின் நடுவிலிருந்து ஒரு விசில் சத்தம் கேட்டது.
கோவிந்த் நின்றுவிட்டான். "டேய் இது நாம செட் பண்ண சவுண்ட்
இல்லைடா. கேமரா ஆப் பண்ணுங்க!"
கணேஷ் கோபப்பட்டான். "பயப்படற மாதிரி ஓவர் ஆக்ட் பண்ணாத
கோவிந்த். கேமரா ஓடிட்டிருக்கு. வியூஸ் அள்ளப் போகுது."
ஆனால், அந்தச் சத்தம் காட்டின் ஒரு மூலையிலிருந்து மற்றொரு
மூலைக்குத் துல்லியமாகக் கடத்தப்பட்டது. மரங்களின் நிழல்கள் விசித்திரமான வடிவங்களில்
நகர்வது போலத் தோன்றியது.
"கணேஷ்! லேப்டாப்பைப் பாரு" என்று தமிழரசன் அலறினான்.
இணையத்துடன் இணைக்கப்பட்டிருந்த அவர்களின் லைவ் ஸ்ட்ரீமிங்
லேப்டாப்பில், கமெண்ட் செக்சன் தானாகவே வேகமாக ஓடிக்கொண்டிருந்தது. அவர்கள் யாருமே
லைவ் செய்யவில்லை என்றாலும், அந்தச் சேனலில் ஒரு வீடியோ ஓடிக்கொண்டிருந்தது.
அந்த வீடியோவில், தற்போது அவர்கள் நின்றுகொண்டிருக்கும் அதே
இடத்தின் நேரலை ஓடிக்கொண்டிருந்தது. ஆனால், அந்த கேமராவில் இவர்களுக்குப் பின்னால்
ஒரு நீண்ட நிழல் உருவம் நிற்பது தெளிவாகத் தெரிந்தது.
"நாம இன்னும் அந்தப் பங்களாவை விட்டு வெளியே வரலையா? இல்ல,
நாம சுத்தி சுத்தி ஒரே இடத்துக்கே வந்துட்டோமா?" கோவிந்த் மூச்சுத் திணறிக் கீழே
விழுந்தான்.
கணேஷ் நடுங்கியபடியே கேமராவை அந்த நிழல் நின்ற திசையை நோக்கித்
திருப்பினான்.
அங்கே யாரோ ஒருவர் கையில் ஒரு பழமையான கேமராவைப் பிடித்து இவர்களைப்
பார்த்துக் கொண்டிருந்தார்.
அடுத்த நொடி, லேப்டாப் ஸ்கிரீன் கறுத்துப் போனது. கேமரா பேட்டரி
முற்றிலுமாகச் செத்தது. காடு முழுவதும் ஒரு நிசப்தம் கவ்வியது.
மறுநாள் காலையில், அந்த அடர்ந்த காட்டின் நடுவே ஒரு கேமரா மட்டும்
அநாதையாகக் கிடந்தது. தமிழரசன், கணேஷ், கோவிந்த் மூவரின் நிழல்கள்கூட அங்கே மிச்சமில்லை.
இன்டர்நெட்டில் வெளியான அந்த கடைசி வீடியோ மட்டும் லட்சக்கணக்கில் வியூஸ்களை அள்ளிக்
கொண்டிருந்தது.
- அட்ரஸைத் தேடுவோம்!
*****
