மரணப் பட்டறைகள்!

மரணப் பட்டறைகள்!

பெற்றோர்கள் உயிரைக் கொடுத்துப் பிள்ளைகளைப் படிக்க வைத்தால், பிள்ளைகள் அந்தப் படிப்பிற்காகத் தங்கள் உயிரை விட்டுவிட்டுப் போகிறார்கள்.

இதுதான் நம் கல்விப் புரட்சியா?

இந்தக் கேள்வி அதிர்ச்சி அளிப்பதாக இருந்தாலும், உயர்கல்வி குறித்த புள்ளிவிவரங்கள் அப்படித்தான்   சொல்கின்றன.

புது தில்லியிலிருந்து வந்திருக்கும் புதிய புள்ளிவிவரம் என்ன சொல்கிறது தெரியுமா? கடந்த ஓராண்டில் வெறும் 9 சதவீத உயர்கல்வி மாணவர்களுக்கு மட்டும்தான் தற்கொலை எண்ணம் வந்ததாம்! அடேங்கப்பா, என்ன ஓர் ஆறுதலான செய்தி! இன்னும் கொஞ்சம் முயன்றிருந்தால் நூறு சதவீதத்தை எட்டியிருக்கலாமோ என்னவோ!

நம் உச்சநீதிமன்றம் ஒரு தேசிய பணிக்குழுவை அமைத்து ஆய்வு செய்ததில்தான் இந்த அதிசய உண்மைகள் வெளிச்சத்துக்கு வந்துள்ளன. 2 லட்சத்து 43 ஆயிரம் உயர்கல்வி மாணவர்களிடம் நடத்திய ஆய்வில், 15 சதவீதம் பேர் எப்போதும் சோகத்திலேயே மூழ்கிக் கிடக்கிறார்களாம். பள்ளிகளும் கல்லூரிகளும் என்னவோ கல்விக்கூடங்கள் என்று நினைத்தோம்; பார்த்தால் அது என்னவோ மன அழுத்தத் தொழிற்சாலைகள் போலிருக்கிறது!

வகுப்பறையில் உட்கார்ந்திருக்கும்போதே, 34 சதவீதம் மாணவர்கள் தங்களை ஏதோ வேற்றுக்கிரகவாசி போலவும், சக மனிதர்களுடன் ஒன்ற முடியாமல் ஏதோ பாழுங்கிணற்றுக்குள் தள்ளப்பட்டதைப் போலவும் உணர்கிறார்களாம். நல்லவேளையாக, மாணவர்களின் கல்விக்காக விண்ணை முட்டும் கட்டணம் வாங்கும் கல்வி நிறுவனங்கள் மாணவர்களின் இந்த வேதனைக்குத் தனிக் கட்டணம் எதுவும் வாங்குவதில்லை போல!

பல கல்வி நிறுவனங்களில் மாணவர்கள் மனம் உடைந்து அழுதால் ஆறுதல் சொல்லக் கூட ஆள் கிடையாதாம். அப்படி அழும் அவர்களின் சதவீதம் 32. மாணவர்களின் உயிர் போனால் கூட பரவாயில்லை, பணம் போய் விடக் கூடாது என்பதில் கல்வி நிறுவனங்கள் கவனமாக இருக்கின்றன. அப்படியா என்றால் அப்படித்தான். கல்வி நிறுவனங்களில் மனநல ஆலோசனை மையங்களை வைத்தால் செலவு அதிகமாகிவிடாதா பின்னே?

அரைக் கிணறு தாண்டிய கதை போல, 50 சதவீத மாணவர்கள் தங்கள் கல்லூரிகள் தங்களைக் காப்பாற்றும் என்ற நம்பிக்கையே இல்லாமல் தத்தளித்துக் கொண்டிருக்கிறார்கள்.

இதில் மருத்துவ மாணவர்களின் மன அழுத்தம் சொல்லி மாளாது. அவர்களின் கல்வி நேரம் ஒரு சாதாரண மனிதன் தாங்கக்கூடிய எல்லையைக் தாண்டி, எந்திரங்களை விடக் கேவலமாக வேலை வாங்குவதுதாக இருக்கிறது. அந்த வகையில், மருத்துவ மாணவர்களின் பணி நேரம், ஒருவர் இயல்பாகத் தாங்கக் கூடிய அளவை மீறி நீள்கிறது. கடுமையான வருகைப் பதிவு விதிமுறைகள் மாணவர்களின் மூச்சை அடைக்கின்றன.

பொறியியல் கதையும் இதே ரகம்தான். ஒருவர் வாங்கிய மதிப்பெண்களை விட இன்னொருவரும் கூடுதலாக வாங்க வேண்டும் என்ற அழுத்தம் அங்கு சாசுவதம். இந்த எலிப் பந்தயத்தில் ஓடி ஓடி, மாணவர்களின் மூளை பழுதாகிப் போவது கல்வி நிறுவனங்களுக்குப் பெருமையாக இருக்கலாம்; பெற்றோருக்கு அது பேரிடி! ஆம், பொறியியல் கல்லூரிகளில் உள்ள தீவிரமான போட்டி மற்றும் கடுமையான தகுதி மதிப்பீடுகள், மாணவர்களைச் சமூகத்திலிருந்து தனிமைப்படுத்தி விடுகின்றன.

தேசிய குற்ற ஆவணக் காப்பகத்தின் தரவுகளின்படி, உயர்கல்வி மாணவர்களின் தற்கொலை விகிதம் 26 சதவீதத்திலிருந்து இப்போது 30 சதவீதமாக எகிறிக் குதித்திருக்கிறது.

மதிப்பெண் இயந்திரங்களை விடுத்து, மனிதர்களை உருவாக்கும் கல்வி எப்போது இந்த நாட்டில் மலரப் போகிறது? அதுவரை நமது உயரகல்வி நிறுவனங்கள் கல்வித் கோயில்கள் அல்ல; மதிப்பெண்களுக்காக மனிதர்களைப் பலியிடும் மரணப் பட்டறைகள்தான்!

மதிப்பெண்களுக்காக மடியும் மாணவர்களின் உயிர்களைக் காப்பாற்ற, கல்வி நிலையங்களை மன அழுத்தமில்லாத மனித நேயமிக்க இடங்களாக மாற்றுவதே காலத்தின் கட்டாயம்!

*****

குரூப் 2 & 2A மாதிரி வினா விடை – 33

குரூப் 2 & 2A மாதிரி வினா விடை – 33

குரூப் 2 மற்றும் 2 ஏ தேர்வுகளுக்குத் தயாராகும் தேர்வு ஆர்வலர்களுக்குப் பயன்படும் மாதிரி வினா விடைகளைக் கீழே காண்க.  

*****

பள்ளிகளில் சுகாதார வசதி – நிழலாடும் நிதர்சனம்!

பள்ளிகளில் சுகாதார வசதி – நிழலாடும் நிதர்சனம்!

காற்றில் கரையும் பெருமூச்சுகளைப் போல நம் கண்முன்னே நீண்டு கிடக்கிறது ஒரு மாபெரும் நிழல். அவைதான் பள்ளிக்கூடங்கள். ஆனால், அங்கே எழுந்து நிற்கும் நிழல் வெறும் பெருமூச்சு மட்டுமல்ல; அடிப்படை மனித உரிமைகளுக்காக ஏங்கித் தவிக்கும் பிஞ்சுகளின் உயிர்மூச்சு!

உலக சுகாதார அமைப்பும், யுனிசெப் நிறுவனமும் வெளியிட்டுள்ள அந்தப் புள்ளிவிவரங்களை நிமிர்த்திப் பார்த்தால், நெஞ்சம் வறண்டு போகிறது. உலகமெங்கும் 2025இன் புள்ளிவிவரப்படி, சுமார் 24 கோடியே 40 லட்சம் குழந்தைகளுக்குப் பள்ளிகளில் அடிப்படை சுகாதார வசதிகள் இல்லையாம்.

இதில் என்னவொரு கொடுமை தெரியுமா?

உலகளவில் இந்த அவலத்தைச் சுமக்கும் ஒவ்வொரு ஐந்து குழந்தைகளில் ஒருவர் நம் இந்தியாவைச் சேர்ந்தவர்தான்! ஆம், நம் நாட்டில் மட்டும் சுமார் 5 கோடி குழந்தைகள் இந்த இருளுக்குள் தள்ளப்பட்டுள்ளனர்.

புள்ளிவிவரங்களின் சாட்சிப்படி பார்க்கும் போது,

இந்தியாவின் மடியில் வளரும் 1 கோடியே 20 லட்சம் குழந்தைகளுக்குப் பள்ளிகளில் தாகம் தீர்க்கக் குடிநீர் கூட இல்லை!

கைகளைச் சுத்தமாகக் கழுவக்கூட வழியில்லாமல், தொற்றுநோய்களின் நிழலில் வாழ்ந்து கொண்டிருக்கிறார்கள் 2 கோடிக்கும் அதிகமான குழந்தைகள்.

2015 முதல் 2025 வரை பார்த்தால், இந்த அவல நிலை வெறும் 4 சதவீதம் மட்டும்தான் குறைந்திருக்கிறது. இது ஆறுதலா, இல்லை ஆற்றாமையா?

ஆனாலும், ஒரே ஓர் ஆறுதல். குடிநீர் வசதியைப் பொறுத்தவரை இந்தியா சற்று வேகம் காட்டியிருக்கிறது. 2030க்குள் அனைத்துப் பள்ளிகளுக்கும் அடிப்படை குடிநீர் வழங்கும் இலக்கை நோக்கிப் பாய்ந்து கொண்டிருக்கும் 62 நாடுகளில் இந்தியாவும் ஒன்று. ஆண்டுக்கு 4 சதவீதத்துக்கும் அதிகமாக இங்கே முன்னேற்றம் நடந்து கொண்டுதான் இருக்கிறது. ஆனால், அது மட்டும் போதுமா?

பள்ளிகளின் சுகாதாரமற்ற வெளிகளில், எண்ணிக்கையின் அடிப்படையில் இந்தியர்களாகிய நாம்தான் முதலிடம் வகிக்கிறோம். நமக்கு அடுத்தபடியாக வரிசைக் கட்டுகின்றன மற்ற நாடுகள். சுகாதாரமின்மையால் பாதிக்கப்படும் குழந்தைகள் எண்ணிக்கை குறித்த அந்த வரிசைப் பட்டியல் இதுதான்.

இந்தியாவில் 5 கோடி குழந்தைகள்,

நைஜீரியாவில் 3 கோடியே 40 லட்சம் பேர்,

எத்தியோப்பியாவில் 2 கோடியே 60 லட்சம் பேர்,

காங்கோ ஜனநாயக குடியரசில் 1 கோடியே 10 லட்சம் பேர்,

இந்தோனேசியாவில் 80 லட்சம் பேர்.

2030 ஆம் ஆண்டுக்குள் உலகத்திலுள்ள அத்தனை பள்ளிகளுக்கும் குடிநீர், சுகாதாரம், தனிநபர் வசதிகள் என்று எல்லாவற்றையும் கொண்டு சேர்த்துவிட வேண்டும் என்பதுதான் ஒட்டுமொத்த உலக நாடுகளின் பிரகடனம்.

ஆனால், அதை நோக்கிய தற்போதைய நடை எப்படி இருக்கிறது தெரியுமா? மிக மெல்ல நகரும் நத்தை நடையாக இருக்கிறது!

இதே வேகத்தில் போனால், 2030 ஆம் ஆண்டில்கூட உலக அளவில் 10 சதவீத பள்ளிகளில் குடிநீரும், 7 சதவீத பள்ளிகளில் சுகாதாரமும், 12 சதவீத பள்ளிகளில் தனிநபர் சுகாதார வசதிகளும் இருக்காது. அதாவது, இப்போதைக்கு இருக்கும் வேகத்தை விட 4 முதல் 5 மடங்கு வேகமாக ஓடினால் ஒழிய, அந்த இலக்கைத் தொட முடியாது.

குழந்தைகளின் சிரிப்பு ஒலிக்க வேண்டிய வகுப்பறைகளில், அடிப்படை வசதிகளுக்காக அவர்களின் கண்ணீர் சிந்தும் நிலை மாற வேண்டும். மேலே நாம் பார்த்தது வெறும் புள்ளிவிவர அறிக்கை அல்ல; நம் எதிர்காலத் தலைமுறையின் முகத்தில் அறையும் உண்மையும் கூட!

*****

குரூப் 2 & 2A மாதிரி வினா விடை – 32

குரூப் 2 & 2A மாதிரி வினா விடை – 32

குரூப் 2 மற்றும் 2 ஏ தேர்வுகளுக்குத் தயாராகும் தேர்வு ஆர்வலர்களுக்குப் பயன்படும் மாதிரி வினா விடைகளைக் கீழே காண்க. 

*****

ஆவி அடங்கும் முடிவுரை!

அமானுஷ்யங்களின் அட்ரஸ்

அட்ரஸ் – 100

ஆவி அடங்கும் முடிவுரை!

இவ்வலைப்பூவின் அன்பான வாசகர்களே! அமானுஷ்யங்களின் அட்ரஸ் என்ற தொடரின் மூலமாக நாம் கடந்து வந்த பாதை சாதாரணமானதல்ல. நிழல்களின் நிஜம் தேடியும், வெளிச்சத்திற்குள் ஒளிந்திருக்கும் இருளைப் பார்த்தும் நாம் மேற்கொண்ட இந்த அமானுஷ்யப் பயணம், இன்றோடு ஒரு நிறைவான முற்றுப்புள்ளியை எட்டுகிறது.

அமானுஷ்யங்களின் அட்ரஸ் வெறும் பேய்க்கதைகளின் தொகுப்பு அல்ல; அது நம் அறியாமைக்கும் அறிதலுக்கும் இடைப்பட்ட எல்லைக் கோடு. நாம் எதை நம்ப மறுக்கிறோமோ, அல்லது எதை விளக்க முடியவில்லையோ, அதைத்தான் உலகம் அமானுஷ்யம் என்று முத்திரை குத்துகிறது. ஆனால், உண்மை என்னவென்றால், இயற்கையின் பிரம்மாண்டத்தின் ஒரு துளியைத்தான் நாம் இதுவரை தொட்டுப் பார்த்திருக்கிறோம்.

பேய், பிசாசு, அமானுஷ்யம், ஏழாம் அறிவு, எட்டாம் அறிவு, ஒன்பதாம் அறிவு,… என இவற்றைத் தாண்டியும் அறிவியல் வெளிச்சம் படாத மூலைகள் எவ்வளவோ இருக்கின்றன. இவை பற்றிப் பேசத் தொடங்கினால் நம் ஊரில் கூட்டத்திற்குப் பஞ்சமே இருக்காது. அப்படித்தான் ஆரம்பித்தோம் இந்தத் தொடரை. அமானுஷ்யங்களின் அட்ரஸ் என்ற பெயரில். இதுவரை நாம் எத்தனையோ விசித்திரமான இடங்களுக்குச் சென்றோம்; புரிந்துகொள்ள முடியாத மனிதர்களைச் சந்தித்தோம்; விளக்க முடியாத சம்பவங்களை அலசிப் பார்த்தோம். இன்று இதோ, இந்தத் தொடரின் கடைசிப் பக்கத்திற்கு வந்துவிட்டோம்.

இந்தத் தொடரில் நாம் பார்த்த கதைகள், சம்பவங்கள், செய்திகள், விளக்கங்கள் எல்லாமே ஏதோ ஒரு புள்ளியில் நம் மனதுடன் தொடர்புடையவை. சில உண்மைகள், பல கற்பனைகள், இன்னும் சில நம் நரம்புகளை முறுக்கேற்றும் விறுவிறுப்பான அனுபவங்கள். எத்தனையோ வாசகர்கள் மின்னஞ்சல் மூலமாகவும், கமெண்ட் பகுதியிலும் தங்கள் சொந்த அனுபவங்களைப் பகிர்ந்து கொண்டனர். சிலர், "ஐயா! என் வீட்டிலும் இப்படி ஒரு நாள் நடந்தது..." என்று அலைபேசியில் ஆரம்பிப்பார்கள். அதைக் கேட்டு விட்டு, நள்ளிரவில் தனியாகப் படுக்கப் போகும்போது, லேசாக ஒரு பயம் தொற்றிக்கொள்ளும். அந்தப் பயம் இருக்கிறதே. அது ஒரு சுகமான போதை! அந்தப் போதை தரும் கிக்தான் அமானுஷ்யம்.

பேய்கள் இருக்கின்றனவா? ஆவிகள் அலைகின்றனவா? பிசாசுகள் திரிந்து கொண்டிருக்கின்றனவா? இல்லை, இல்லவே இல்லை. நமது பயம்தான் பேயாக, ஆவியாக, பிசாசாக உருவெடுக்கிறது. உண்மை எப்போதும் ஒரு புதிரான திரை போட்டுத்தான் தன்னை மறைத்துக்கொண்டிருக்கும். அந்தத் திரைதான் அமானுஷ்யங்களுக்கான புகலிடம். திரையை விலக்கினால் அமானுஷ்யங்கள் டாடா காட்டி விடும்.

இந்த வலைப்பதிவில், இந்தத் தொடர் முழுவதிலும் என்னுடன் பயணித்த அன்பான வாசகர்கள் நீங்கள். ஒவ்வொரு நாளும் புதிய அத்தியாயத்துக்காகக் காத்திருந்து, விவாதித்து, விமர்சித்து, சிலாகித்து, உங்கள் ஆதரவுதான் இந்தத் தொடரை இவ்வளவு தூரம் கொண்டு வந்து சேர்த்திருக்கிறது.

கதைகள் முடியும்; ஆனால் கேள்விக்குறிகள் முடிவதில்லை. அமானுஷ்யங்களின் அட்ரஸ் எங்கு இருக்கிறது என்று கேட்டால், அது வேறு எங்கேயோ இல்லை. நமது ஆழ்மனதின் இருண்ட அறைகளில்தான் இருக்கிறது.

இந்தத் தொடர் உங்களுக்கு ஏற்படுத்திய நடுங்க வைக்கும் பயம், சிந்திக்க வைத்த தருணம் மற்றும் முடிவில் கிடைத்த தெளிவு என இவை அனைத்தும் உங்களுடன் நீடிக்கும் என்று நம்புகிறேன்.

ஒவ்வொரு அத்தியாயத்திலும் உங்கள் கருத்துக்களோடும், ஆதரவோடும் என்னுடன் பயணித்த ஒவ்வொருவருக்கும் எனது மனமார்ந்த நன்றிகள்.

இப்போதைக்கு இத்தொடரிலிருந்து விடைபெறுகிறேன்.

அடுத்ததொரு புதிய முயற்சியில், இன்னும் சுவாரஸ்யமான களத்தில் சந்திப்போம்.

நன்றி!

வணக்கம்!

முடிவாக, அட்ரஸைத் தேடுவதற்கு ஒரு எண்ட் கார்டு போடுவோம்!

*****

குரூப் 2 & 2A மாதிரி வினா விடை – 31

குரூப் 2 & 2A மாதிரி வினா விடை – 31

குரூப் 2 மற்றும் 2 ஏ தேர்வுகளுக்குத் தயாராகும் தேர்வு ஆர்வலர்களுக்குப் பயன்படும் மாதிரி வினா விடைகளைக் கீழே காண்க. 

*****

இத்தனை இரவுகளுக்குப் பின்னால்…

அமானுஷ்யங்களின் அட்ரஸ்

அட்ரஸ் – 99

இத்தனை இரவுகளுக்குப் பின்னால்…

கடிகார முட்கள் இரவு பன்னிரண்டை நோக்கி முன்னேறிக் கொண்டிருந்தன. அறைக்குள் ஒரே அமைதி. மேசையில் எரிந்துகொண்டிருக்கும் சிறிய விளக்கின் மஞ்சள் வெளிச்சம் மட்டும் என் முகத்தில் விழுகிறது. மடிக்கணினியின் திரை நீல நிறத்தில் மினுமினுக்கிறது. இந்த அமைதியை மீறி, பக்கத்து வீட்டின் ஜன்னல் கதவு காற்றுக்கு அடித்துத் திறக்கும் சத்தம் மட்டும் அவ்வப்போது கேட்கிறது.

இவ்வளவு நாளும் நாம் தேடிய அமானுஷ்யங்கள் எங்கு இருக்கின்றன? பழைய பங்களாக்கள், பாழடைந்த வீடுகள், கைவிடப்பட்ட கட்டிடங்கள், முட்செடிகள் மண்டிய இடுகாடுகள் மற்றும் சுடுகாடுகள், மரண ஓலங்கள் கேட்ட கிராமத்து ஒதுக்குப் புறங்கள், விளக்கு வெளிச்சம் படாத ஊரகத்து வீடுகள், சூரிய ஒளி கூட நுழைய முடியாத அடர் வனப்பகுதிகள், தீவுகள் போன்றிருக்கும் தனித்த நிலப்பகுதிகள். இவையெல்லாம் வெறும் முகவரிகள்தானா? அல்லது, நாம் தேடிய முகவரி நாமேதானா? இந்தத் கேள்விகளுக்கான பதிலைத்தான் இந்த முழுத் தொடரிலும் அலசிக் கொண்டிருக்கிறோம்.

ஆனால், இன்றிரவு.

நிலைமை கொஞ்சம் மாறிவிட்டது.

இன்று மாலை ஒரு விசித்திரமான இமெயில் வந்திருந்தது.

"நீங்கள் தேடிக் கண்டுபிடித்ததாக நினைக்கும் கடைசி அமானுஷ்யத்தின் சாவி, உங்கள் மேஜையின் வலதுபக்க டிராயருக்குள் இருக்கிறது. திறந்து பாருங்கள். ஆனால், திரும்ப வர முடியாது."

நானென்ன பொழுதுபோக்காக அமானுஷ்ய கதைகள் எழுதிக்கொண்டிருக்கிறேன் என்று யாரோ நினைத்துவிட்டார்களோ என்னவோ? யாரோ என்னை ஏமாற்றப் பார்க்கிறார்கள், அல்லது என் வாசகர்களில் ஒருவர் இப்படிக் குறும்புத்தனம் செய்யப் பார்க்கிறார் – நான் இதை எப்படிப் பார்ப்பது?

என் விரல்கள் என் சுயக் கட்டுப்பாட்டை மீறி, அந்த மேஜையின் வலதுபக்க டிராயரை நோக்கி நகர்ந்தன. என் கை நடுங்கியதா? தெரியவில்லை. ஆனால் நரம்புகள் லேசாக முறுக்கேறின. த்ரில்லர் சினிமாக்களில் வருவது போல ஒரு மெல்லிய பின்னணி இசை என் காதுகளில் ஒலிப்பது போல் இருந்தது.

ட்ராயரை இழுத்துத் திறந்தேன்.

அங்கே, ஒரு பழைய காலத்து டேப் ரெக்கார்டர் இருந்தது. பிளாஸ்டிக் மஞ்சள் நிறமாக மங்கிக்கிடந்தது. அதன் உள்ளே ஒரு ஆடியோ கேசட். அந்தத் டேப்பின் மேல் ஒரு லேபிள் ஒட்டப்பட்டிருந்தது. அதில் என் சொந்தக் கையெழுத்திலேயே, ஆனால் நான் எப்போது, எதற்காக அதை எழுதினேன் என்று ஞாபகமே இல்லாத ஒரு தேதியில், இப்படி எழுதியிருந்தேன்.

"இதை இன்றிரவு 12:05 மணிக்கு ஒலியேற்றுக."

அதைப் பார்த்ததும் கொஞ்சம் பயந்துவிட்டேனோ என்னவோ? வியர்வை லேசாக நெற்றியில் துளிர்த்தது. இது என்ன சதியோ? அல்லது என் ஆழ்மனம் எனக்கு வைக்கும் பொறியோ? மனித மனம் ஒரு விசித்திரமான மாயம். நாம் எதை நம்ப மறுக்கிறோமோ, அதை நம் ஆழ்மனம் நம்பவைத்துவிடும்.

நான் கடிகாரத்தைப் பார்த்தேன்.

சரியாக 12:00 ஆகியிருந்தது.

இன்னும் ஐந்து நிமிடங்கள்.

இந்த ஐந்து நிமிடங்களில் என் வாழ்நாளில் நடந்த பல சம்பவங்கள் ஒரு சினிமா ரீலைப் போல கண்முன்னே ஓடி மறைந்தன. நான் ஏன் இந்த அமானுஷ்யப் பயணத்தைத் தொடங்கினேன்?

கடிகாரம் சரியாக 12:05 ஐக் காட்டியது.

என் இதயத் துடிப்பு எகிறியது. நான் அந்த டேப் ரெக்கார்டரின் ப்ளே பொத்தானை அழுத்தப் போகும் அந்தத் தறுவாயில், வீட்டின் வரவேற்பறையில் யாரோ மெல்ல நடக்கும் சத்தம் கேட்டது.

அந்தப் பழைய காலத்து லெதர் செருப்புச் சத்தம்!

அதுவரை என் அறைக் கதவு பூட்டப்பட்டிருந்தது. ஆனால் இப்போது எப்படித் திறந்தது?

அந்த டேப் ரெக்கார்டரிலிருந்து ஒரு மெல்லிய ஹிஸ் சத்தத்துடன் என் சொந்தக் குரலே ஒலிக்க ஆரம்பித்தது: "உங்களைத்தான் எதிர்பார்த்தேன். உள்ளே வாருங்கள்!"

நான் டேப் ரெக்கார்டரை ஆப் செய்ய முயன்றேன். ஆனால், என் விரல்கள் அந்தப் பொத்தானை அழுத்த மறுத்தன. அது தானாகவே சுழன்றுகொண்டிருந்தது.

வெளிச்சமில்லாத அந்த வரவேற்பறையின் இருளில், ஓர் உருவம் என் அறையை நோக்கி நடந்து வந்தது. காலடிச் சத்தம் இப்போது என் வாசற்படியில் நின்றுவிட்டது.

என் கையில் இருந்த பேனா நழுவிக் கீழே விழுந்தது.

அந்த உருவம் நிழலாக என் மேஜை விளக்கின் வெளிச்சத்திற்குள் நுழைந்தது. யாரது என்று பார்க்க நிமிர முயன்றேன். ஆனால், என் கழுத்து ஒரு இன்ச் கூட நகரவில்லை. அப்போது, அந்த உருவம் என் காதுக்கு அருகில் குனிந்து, மிக மெல்லிய குரலில் சொன்னது, "நீங்கள் யாருக்காக இந்தத் தொடரை எழுதினீர்கள் என்று நினைக்கிறீர்கள்? நான் உங்களை எழுதிக்கொண்டிருக்கிறேன். இப்போது, எழுதுவதை நிறுத்துங்கள்!"

சரியாக அந்த நொடியில், என் மடிக்கணினியில் இருந்த ஸ்கிரீன் திடீரென அணைந்தது. சிறிய விளக்கின் வெளிச்சமும் டொக். முழு இருள்.

என் கைபேசி திடீரென ரிங் ஆனது. திரையில் ஒளிரும் பெயர், "நானேதான்!"

***

இதைப் படிக்கும் போது உங்களுக்கு என்ன தோன்றுகிறது?

ஆகா, அமானுஷ்ய மறுபடியும் ஆரம்பித்து விட்டது என்றுதானே? அல்லது இதற்கான சஸ்பென்ஸை உடைத்தாக வேண்டும் என்றுதானே?

ஏன் இதை எழுதினேன் என்பது உங்களுக்குப் புரிந்திருக்கும். அமானுஷ்யங்கள் எப்படி எழுதப்படுகின்றன என்பதை விளக்குவதை விட, அதை எழுதியவனே இப்படி எழுதிக் காட்டினால் அதிலுள்ள உண்மை உங்களுக்குப் புலப்பட்டு விடும் என்பதற்காகத்தான்.

உண்மையில், மேலே சொன்ன எதுவும்எனக்கு நடக்கவுமில்லை, என் நெற்றி வியர்க்கவும் இல்லை. எல்லாம் அமானுஷ்யத்தைக் கூட்டுவதற்காக இட்டுக் கட்டி எழுதப்படுவதைதான். நம்மைச் சுற்றிச் சொல்லப்படும் அமானுஷ்ய கதைகளும், வதந்திகளும் கூட இப்படி இட்டுக் கட்டி சொல்லப்படுபவைதான்; பரப்பப்படுபவைதான்.

நம்மைச் சுற்றிக் காணப்படும் அமானுஷ்யங்கள் அனைத்தும் இப்படி சொல்லப்பட்டு அல்லது எழுதப்பட்டு அதன் மூலம் கை, கால், மூக்கு, முழி வைத்துப் பெரிதாக்கப்பட்டவைதான். அறிவியலின் துணை கொண்டு ஆராய்ந்து பார்த்தால் அத்தனையும் டுபாக்கூர் என்பது புலப்பட்டு விடும்.

ஒரு வகையில், அறிவியல் எல்லாவற்றையும் அளந்துவிட்டது என்று நினைக்கிறோம். குவாண்டம் இயற்பியல், பிரபஞ்சத்தின் விளிம்பு, வெளிக்கோள்களுக்குப் பயணம் என்று மனிதனின் அறிவு எங்கேோ சென்றுவிட்டது. ஆனாலும், நள்ளிரவில் வீட்டின் மூலையில் கேட்கும் விசித்திரமான காலடிச் சத்தம், காரணமின்றி மேஜையிலிருந்து கீழே விழும் பேனா, இரவில் நெஞ்சை அடைக்கும் அந்தத் திடீர் குளிர் காற்று இவையெல்லாம் ஏதோ ஒரு விதத்தில் பயமுறுத்திக் கொண்டே இருக்கின்றன. அறிவியல் என்னதான் விளக்க முயன்றாலும், மனதின் பயமும் சந்தேகமும் எல்லாவற்றையும் வென்று விடுகிறது.

அறிவியல் என்பது ஓர் ஒளிவிளக்கு. அது எதை வெளிச்சம் போட்டுக் காட்டுகிறதோ, அதை நாம் பார்க்கிறோம். அந்த வெளிச்சத்திற்கு வெளியே இருப்பதுதான் அமானுஷ்யம். ஆனாலும் அது அமானுஷ்யம் அல்ல; தற்போதைக்கு நம் கண்களுக்குப் புலப்படாத அறிவியல். அவ்வளவுதான். கொஞ்சம் அறிவியலின் துணையோடு ஆராய்ந்தால் அந்த அமானுஷ்யம் புட்டுக் கொள்ளும்.

கிட்டதட்ட 99 நாட்கள் நாம் அமானுஷ்யங்களோடு பயணித்திருக்கிறோம். நாளை நூறாவது நாள். அந்தத் தலைப்புக் கூட அமானுஷ்யமாக இருக்கிறது இல்லையா!

-           அட்ரஸைத் தேடுவோம்!

*****