குரூப் 2 & 2A மாதிரி வினா விடை – 29

குரூப் 2 & 2A மாதிரி வினா விடை – 29

குரூப் 2 மற்றும் 2 ஏ தேர்வுகளுக்குத் தயாராகும் தேர்வு ஆர்வலர்களுக்குப் பயன்படும் மாதிரி வினா விடைகளைக் கீழே காண்க. 

*****

பின் இருக்கை பிரமைகள்!

அமானுஷ்யங்களின் அட்ரஸ்

அட்ரஸ் – 97

பின் இருக்கை பிரமைகள்!

ஈ.சி.ஆர் சாலையில் கோவிந்த் முழி பிதுங்கி நின்ற அதே நள்ளிரவில், கோட்டூரில் வீடொன்றில் தமிழரசனும் கணேசும் விவாதித்துக் கொண்டிருந்தார்கள்.

கணேஷ் ஆரம்பித்தான். "தமிழ்! நீ நேத்து சொன்ன அந்த வேனிஷிங் ஹிட்ச்ஹைக்கர் சம்பவங்கள் இருக்குல்ல? அதுல ஒரு லாஜிக்கே இல்ல. ஆவிக்கு ஏன் கார்ல லிப்ட் கேக்கணும்? அது பாட்டுக்குப் பறந்து போயிருக்கலாமே?"

தமிழரசன் குறும்புத்தனமாகப் புன்னகைத்தபடி சொன்னான், "கணேஷ்! உனக்கு ஒரு பேசிக் சயின்ஸ் புரியலை. ஆவிகளுக்கும் தெர்மோடைனமிக்ஸ் விதிகள் பொருந்தும். அதுங்களுக்குனு ஒரு எனர்ஜி தேவை. அது சொந்தமா டிராவல் பண்ணினா பேட்டரி சீக்கிரமா டவுன் ஆயிடும். அதனாலதான் ஷேர் ஆட்டோ, டாக்ஸினு பார்த்து ஏறுது."

"டேய் தமிழ்! காமெடி பண்ணாதே. இதுல ஏதோ ஒரு சைக்கலாஜிக்கல் டிஸ்ஆர்டர் இருக்கு. மனுஷனோட மூளை ஹாலுசினேஷன் ஸ்டேஜுக்குப் போகும்போதுதான் இந்த மாதிரி நிழல்கள்லாம் கண்ணுக்குத் தெரியும்." என்று கணேஷ் தன் லேப்டாப்பைத் தட்டினான்.

அப்போது திடீரென்று மேஜை மீது இருந்த கணேஷின் அலைபேசி ரீங்காரமிட்டது. மணி நள்ளிரவு இரண்டரையை நெருங்கிக் கொண்டிருந்தது.

கணேஷ் போனை எடுத்து காதில் வைத்தான். மறுமுனையில் கோவிந்தின் நடுங்கிய குரல், "தமிழா? கணேஷா? யார் போன்ல? நான் ஈ.சி.ஆர் ரோட்ல மாட்டியிருக்கேன். பேய். பேய் என்னைக் கொல்றதுக்கு வருதுப்பா!"

கணேஷ் போனை ஸ்பீக்கருக்கு மாற்றினான். "டேய் கோவிந்த்! என்ன இது சின்ன பிள்ளையாட்டம்? நாம பாக்காத பேயா? எல்லாம் சுத்த ஹம்பக். ஈ.சி.ஆர்ல பேய் இருக்குன்னா, அது ரோட் டேக்ஸ் கட்டிச்சா இல்லியா? இல்ல அரசாங்கத்தை ஏமாத்திக்கிட்டு அது இருக்குதா என்ன?"

மறுமுனையில் கோவிந்த் அழுதுகொண்டே கத்தினான்: "யோவ் கணேஷ்! நான் ஜோக் சொல்லல. பின்சீட்ல உக்காந்திருந்த பொண்ணு காணாம போயிட்டா. சீட் மேல 1996 டேட் போட்ட ரசீது ஒண்ணு கிடக்கு. இப்போ காரோட முன்பக்கக் கண்ணாடி மேல யாரோ கையால தட்டுற சத்தம் கேக்குது!" தடாலென்று போன் கட் ஆனது.

கணேஷ் சில வினாடிகள் அமைதியாக இருந்தான். "இந்தக் கோவிந்துக்குப் பேய்கிட்டே போய் மாட்டிக்கிறதே வேலையா இருக்கு. அவன் பேசாம ரியல் எஸ்டேட் பிசினஸ் பண்றதுக்கு பேய், பிசாசு வெச்சு பிசினஸ் பண்ணலாம்."

அதற்கு மேல் காத்திருப்பதில் அர்த்தமில்லை என்று, தமிழரசன் தயாரானான். "கிளம்பு கணேஷ். ஆவி இருக்கோ இல்லையோ, இப்போதைக்குக் கோவிந்தைக் காப்பாத்த வேண்டியது நம்ம வேலை!"

இரவு மணி மூன்றை நெருங்கிக் கொண்டிருந்தது. கணேசும் தமிழரசனும் ரெனால்ட் டிரைபர் காரில் ஈ.சி.ஆர் சாலையின் இருண்ட பிரதேசத்தை நோக்கிப் பறந்து கொண்டிருந்தார்கள். காரின் ஸ்டீயரிங் வீலை இறுகப் பற்றிக் கொண்டு கணேஷ் ஓட்ட, தமிழரசன் கூகுள் மேப்ஸை ஆவேசமாகத் தட்டிக் கொண்டிருந்தான்.

"கணேஷ்! கோவிந்த் போன் பண்ணி லொகேஷன் அனுப்பியது அந்தப் பழைய சுடுகாட்டுக்கு பக்கத்துல இருக்கிற பாலம்தான். வண்டியைத் கொஞ்சம் வேகமா விடு!" என்றான் தமிழரசன்.

"தமிழரசன்! டென்ஷனைக் குறை. அந்த ஆவிக்குப் பின்சீட்டுல உட்கார்ந்து பழக்கம் இருக்கோ இல்லையோ, நமக்கு இந்த மாதிரி ஊதாரித்தனமான நள்ளிரவுப் பயணங்கள் ரொம்பப் பழக்கம். அதுவும் இந்த விஜயராமன் அமானுஷ்யங்கள் பத்தி கட்டுரை எழுத ஆரம்பிச்சதிலேந்து இதே வேலையா போச்சு!" என்று கணேஷ் தன் டிரேட்மார்க் புன்னகையுடன் கியரை மாற்றினான்.

சரியாக மூன்று மணி ஐந்து நிமிடம். கோவிந்தின் கார் நின்றுகொண்டிருந்த இடத்திற்கு வந்தார்கள். அங்கே கோவிந்த் கதவடைக்கப்பட்ட தனது காருக்குள் நடுங்கியபடி, ஸ்டீயரிங் மீது தலையை வைத்துக் குப்புறக் கிடந்தான்.

கணேசும் தமிழரசனும் காரை விட்டு இறங்கி, கோவிந்தின் காரைத் தட்டினார்கள். கதவைத் திறந்த கோவிந்த், வியர்வை கொட்டக் கத்தினான், "டேய் கணேஷ்! டேய் தமிழ்! அவங்க மறுபடியும் வந்தாங்க! கண்ணாடில தட்டிட்டுப் போனாங்க."

தமிழரசன் காரின் பின்சீட்டை டார்ச் லைட் அடித்துப் பார்த்தான். அங்கே எதுவுமில்லை. ஆனால், இருக்கையின் மீது ஒரு பழைய, கிழிந்த மஞ்சள் நிறப் பிளாஸ்டிக் கவரும், அதன் மேல் 1996ஆம் ஆண்டுத் தேதியிட்ட அந்த ரசீதும், ரோஜாக்களும் அப்படியே கிடந்தன.

தமிழரசன் அந்த ரசீதைத் தன் கையில் எடுத்து, பாக்கெட்டில் இருந்த மேக்னிபைங் கிளாஸை வைத்து உற்றுப் பார்த்தான். பிறகு சிரித்துக்கொண்டே சொன்னான், "கோவிந்த்! நீ தப்பிச்சிட்ட! இது பேயும் இல்ல, பிசாசும் இல்ல. இது சுத்தமான மனித கையெழுத்து. பத்து மணி நேரத்துக்குள்ளதான் எழுதியிருக்கணும். முப்பது வருஷத்துக்கு முன்னாடியெல்லாம் கிடையாது!"

கோவிந்த் அதிர்ச்சியோடு விழித்தான். "என்ன சொல்றே தமிழ்? நான் கண்ணால பார்த்தேனே!"

தமிழசரன் விளக்க ஆரம்பித்தான். "இந்த ரசீதுல இருக்கிற மை இன்னைக்கும் அழியாம இருக்குன்னா, இது முப்பது வருஷத்துக்கு முந்திய பழைய ரசீது கிடையாது. ஏதோ ஹார்பர் டீட்டெய்லிங்கிற்காக ரசீது பேப்பர்லயே அந்தப் பொண்ணு நோட் பண்ணி வெச்சிருக்கிறதா இருக்கணும். அந்தப் பொண்ணு ஹார்பர் டியூட்டியால அன்டைம்ல லிப்ட் கேட்ட வந்த பொண்ணுதானே."

"அந்த ரோஸஸ்?"

"அது உனக்குக் கொடுக்க வந்ததுன்னு நினைச்சியாக்கும்? பொண்ணுங்களுக்கு ரோஜாப் பூக்கள் பிடிச்சது இல்லையா? வர்ற வழியில வாங்கியிருக்கலாம். அல்லது முன்னாடியே வாங்கி வெச்சிருக்கலாம். அது ஏன் ஸ்கூட்டியோட கிடக்கணும்ன்னு கையோடு எடுத்து வந்திருக்கலாம்."

"அப்ப அந்தப் பெண் எங்க போனா?" என்று கோவிந்த் பதறினான்.

"நீ வண்டியை எண்பதுல இருந்து நூற்றி இருபதுக்கு ஸ்பீடு ஏத்தின உடனே, அவ பயந்துபோய் அடுத்த டர்னிங்ல இருக்கிற பெட்ரோல் பங்க் பாத்ரூம் பக்கத்துல இறங்கி ஓடியிருப்பா! நீதான் கற்பனை பண்ணி ஒரு த்ரில்லர் மூவியே ஓட்டிட்ட." என்றான் கணேஷ்.

"அப்போ இதுவும் பேய் இல்லையா?" என்றான் கோவிந்த் அப்பாவியாக.

"அப்போன்னு இல்ல, எப்பவும் இந்த உலகத்தில் பேய்கள் இல்ல கோவிந்த். ஆனா, நடுராத்திரியில தனியா கார் ஓட்டும்போது வர்ற பயம் இருக்கே, அதுதான் இருக்குறதுலயே பெஸ்டான பேய்ப் படம்!" தமிழரசன் சொல்ல, கோவிந்த் சிரிக்க ஆரம்பித்தான்.

-           அட்ரஸைத் தேடுவோம்!

*****

முப்பது வருட கணக்கு

அமானுஷ்யங்களின் அட்ரஸ்

அட்ரஸ் – 96

முப்பது வருட கணக்கு

இரவு மணி இரண்டு.

நாகப்பட்டினத்திலிருந்து திருத்துறைப்பூண்டி செல்லும் ஈ.சி.ஆர் சாலையில் கோவிந்தின் பழைய மாருதி 800 கார் தொண்டை கரகரக்க ஓடிக்கொண்டிருந்தது. கோவிந்திடம் பல கார்கள் இருந்தாலும், அந்தப் பழைய மாருதி 800 மேல் அவனுக்குத் தனிக்காதலே உண்டு.

அங்கு எங்கெங்கெல்லாம் வீட்டுமனைகள் போடலாம் என்ற திட்டத்தில் பகலெல்லாம் அலைந்து, பார்க்க வேண்டிய ஆட்களைப் பார்த்து, விவரங்களைத் திரட்டிக் கொண்டு, கோவிந்த் இப்போது வீடு திரும்பும் வழியில் இருந்தான். பகலெல்லாம் அலைந்த அலைச்சலில் கண் எரிந்தது. காதுகளில் காற்று அடிக்கும் சத்தம் மட்டும் கேட்டது.

திடீரென்று ரோட்டோர வெளிச்சத்தில் ஒரு வெள்ளை சுடிதார் உருவம் கை காட்டியது. துல்லியமாக நிழல் தெரிந்தது.

கோவிந்த் பிரேக் அடித்தான். கார் கிச்சுகிச்சு மூட்டும் சத்தத்துடன் நின்றது.

பின் கதவு திறக்கப்பட்டு யாரோ ஏறினார்கள். ஒரு சில்லென்று குளிர் காற்று உள்ளே நுழைந்தது.

"தம்பி! திருத்துறைப்பூண்டி போவணும். கொஞ்சம் டிராப் பண்றீங்களா?" மெல்லிய, அலுப்புத் தட்டிய குரல்.

கோவிந்த் கண்ணாடி வழியாகப் பின்சீட்டைப் பார்த்தான். கூந்தல் கலைந்த ஒரு பெண். முகத்தில் லேசான சோகம்.

"சரிங்கக்கா! ஏறிட்டீங்க, போயிடலாம். ஆனா ஒண்ணு, என் வண்டில ஏசி வேலை செய்யாது. இந்த விண்டோவை கீழ இறக்கி விட்டுடுங்க" என்றான் கோவிந்த் வழக்கம் போலப் பேச்சுக் கொடுக்கும் பாணியில்.

"ஏசி இல்லனா பரவாயில்லை தம்பி! சீக்கிரம் போங்க, வீட்ல அண்ணன் காத்துட்டிருப்பார்." என்றாள் அந்தப் பெண்.

காரின் இன்ஜின் முனகிக்கொண்டே நகர்ந்தது. ஐந்து நிமிடங்கள் பேச்சு மூச்சில்லை. கோவிந்துக்குத் திடீரென ஒரு சின்ன சந்தேகம் பொத்துக் கொண்டு வந்தது.

'டேய் கோவிந்த் உனக்குத் தெரியும்தானே? இதுதான் வேனிஷிங் ஹிட்ச்ஹைக்கர் கிளாசிக்! அமெரிக்கால பால்டிமோர்னா, நம்ம ஊருல ஈ.சி.ஆர். நடுவழில திடீர்னு பார்த்தா ஆளைக் காணோம்னு சொல்லுவானுங்களே. ஒருவேளை நாம மாட்டிக்கிட்டோமோ?' கோவிந்துக்கு மூளைக்குள்ளே ஒரு சின்ன அலாரம் மணி அடித்தது.

கோவிந்த் தைரியத்தை வரவழைத்துக்கொண்டு, பின்சீட்டை நோக்கிக் கேட்டான், "அக்கா! உங்களை ஒரு கேள்வி கேட்கலாமா? நீங்க திருத்துறைப்பூண்டிதான் போறீங்களா? அல்லது அதைத் தாண்டி கோட்டூர் போறீங்களா? "

பின்சீட்டில் இருந்து சத்தமே இல்லை.

கோவிந்த் நடுக்கத்துடன் கண்ணாடி வழியே பார்த்தான். பின் இருக்கை காலியாக இருந்தது! கண்ணாடிகள் இறக்கப்பட்டு, சில்லென்று காற்று மட்டும் உள்ளே வீசியது.

"அம்மாடி! மாட்டுனோம்!" கோவிந்த் அலறினான். வண்டியின் வேகத்தை எண்பதில் இருந்து நூற்றி இருபதுக்கு மாற்றினான். நெஞ்சு படபடக்க, உடலெங்கும் வியர்த்தது.

அப்போது, காரின் டேஷ்போர்டில் இருந்த பழைய மியூசிக் சிஸ்டம் தானாக ஆன் ஆகி, மெலிதாக ஒரு குரல் ஒலித்தது:

"தம்பி! வண்டியை ஓரமா நிறுத்துங்க."

கோவிந்த் திகிலடைந்து வண்டியை ரோட்டோரம் கீச் என்று பிரேக் போட்டு நிறுத்தினான்.

பின்சீட்டில் அதே பெண் மீண்டும் தோன்றினாள்! அவள் கையில் ஒரு பிளாஸ்டிக் கவர் இருந்தது.

கலங்கிப்போன கோவிந்த் நடுங்கிய குரலில் கேட்டான், "அக்கா! நீங்க மனுஷிதானா? இல்ல ஆவியா? என்னை விட்டுடுங்க. நான் எந்தத் தப்பும் பண்ணல."

அந்தப் பெண் எரிச்சலுடன் சன்னலைத் தட்டினாள், "என்ன தம்பி உளறுறீங்க? நீங்க வண்டி ஓட்டிக்கிட்டே ஒரு மாதிரி குறட்டை விட்டுட்டு வந்தீங்க. நான் பயந்துபோய், அடுத்த சிக்னல்ல டிராப் பண்ணுங்கன்னு சொல்றதுக்குள்ள நூறு கிலோ மீட்டர் வேகத்துல வண்டியை இப்படிப் பறக்க விடுறீங்க! நான் என்னோட சூட்கேஸை பின்சீட்ல இருந்து முன்னாடி எடுக்கப் போனேன். அதுக்குள்ள என்னென்னவோ கற்பனை பண்ணிக்கிட்டு."

கோவிந்த் திகைத்துப் போய் விழித்தான். "அப்ப நீங்க ஆவி இல்லையா?"

"ஆவியா? அடேப்பா! நள்ளிரவுல ஈ.சி.ஆர்ல ஒரு பொண்ணு லிப்ட் கேட்டாலே பேய் படம் எடுக்க வந்துருவீங்களா? நான் நாகப்பட்டினம் துறைமுகத்துல மரைன் இன்ஜினியர். ஒரு முக்கியமான வேலை. வேலை முடிய நேரமாயிடுச்சு. வர்றப்ப வழியில் ஸ்கூட்டி காலை வாரி விட்டுடுச்சு. வேற வழியில்லாம, உங்ககிட்ட லிப்ட் கேட்டுட்டு இப்பதான்  வீடு போறேன்!"

கோவிந்த் பெருமூச்சு விட்டான். நெற்றியில் வழிந்த வியர்வையைத் துடைத்துக்கொண்டே, தன் ஆண்ட்ராய்டு போனை எடுத்து கூகுள் மேப்ஸை ஆன் செய்தான்.

"அச்சச்சோ, சாரிங்க அக்கா! நான் ஏதோ பயந்துட்டேன். திருத்துறைப்பூண்டி வரைக்கும் கரெக்டா விட்டுடுறேன்." என்று கோவிந்த் நிம்மதிப் பெருமூச்சுவிட்டு வண்டியை நகர்த்தினான்.

வண்டி சில கிலோமீட்டர்கள் கடந்ததும், குளிர் காற்று அதிகமாக வீசியது. காரில் ஏசி இல்லை என்றாலும், கார் முழுவதும் உறைபனி போலக் குளிர்ந்தது. அப்போது மழையே இல்லை என்றாலும் கண்ணாடியில் வழியும் மழையைத் துடைப்பது போல வைப்பர் வேலை செய்தது.

கோவிந்த மீண்டும் தயக்கத்துடன் பின்சீட்டை கண்ணாடி வழியாகப் பார்த்தான். அந்தப் பெண் அமைதியாக வெளியே பார்த்துக் கொண்டிருந்தாள். சூழல் சற்று அமைதியானதும், கோவிந்த் பேச்சுக் கொடுத்தான், "இங்க பாருங்கக்கா! தப்பா எடுத்துக்காதீங்க. இந்த ஈ.சி.ஆர் ரோட்ல நள்ளிரவுல ரொம்ப விசித்திரமான விஷயங்களெல்லாம் நடக்கும்னு கதைகள் உண்டு. அதான் ஒரு நிமிஷம் பயந்துட்டேன்."

இப்போது பின்சீட்டிலிருந்து எந்தச் சத்தமும் வரவில்லை.

"அக்கா! உங்களோட வீடு திருததுறைப்பூண்டியில எந்தத் தெரு?" என்று கோவிந்த்கேட்டுக் கொண்டே காரின் இன்டிகேட்டரைப் போட்டான்.

பதிலே இல்லை. காரின் ரேடியோ திடீரென்று சர்ரென்று சத்தத்துடன் ஸ்டாட்டிக் மோடிற்கு மாறியது. லேசானதொரு ஊமை இருமல் சத்தம் பின்சீட்டிலிருந்து கேட்டது.

கோவிந்த் அதிர்ச்சியுடன் பிரேக்கை மிதித்தான். காரை ஒரு ஓரமாக நிறுத்திவிட்டுப் படபடக்கும் நெஞ்சுடன் திரும்பிப் பார்த்தான்.

பின்சீட்டில் யாருமே இல்லை! ஆனால், அவள் உட்கார்ந்திருந்த இடத்தில் ஒரு பிளாஸ்டிக் கவர் இருந்தது. அதோடு, இருக்கையின் மீது ஈரமான மண் கலந்த சில ரோஜா மலர்களும், ஒரு பழைய ரசீதும் கிடந்தன.

கோவிந்த் நடுங்கும் கைகளால் அந்த ரசீதை எடுத்துப் பார்த்தான். அதில் தேதி இருந்தது. '27 – செட்பம்பர் - 1996' சரியாக முப்பது ஆண்டுகளுக்கு முந்தைய ரசீது அது.

அப்போது, காரின் முன்பக்கக் கண்ணாடி மீது மெலிதாக யாரோ கையால் தட்டும் சத்தம் கேட்டது. கோவிந்த் மெல்லத் திரும்பிப் பார்த்தான்.

வெளியே மழையில் நனைந்தது போல, ஈரமாக உடைகளோடு அதே சுடிதார் பெண் நின்றுகொண்டிருந்தாள். அவள் தன் முகத்தில் எந்தச் சலனமுமின்றி, மெலிதாகப் புன்னகைத்தவாறு காரின் கதவைத் திறக்க முயன்றுகொண்டிருந்தாள்!

கோவிந்தின் இதயம் ஒரு நொடி நின்று துடிப்பது போல இருந்தது.

-           அட்ரஸைத் தேடுவோம்!

*****

குரூப் 2 & 2A மாதிரி வினா விடை – 28

குரூப் 2 & 2A மாதிரி வினா விடை – 28

குரூப் 2 மற்றும் 2 ஏ தேர்வுகளுக்குத் தயாராகும் தேர்வு ஆர்வலர்களுக்குப் பயன்படும் மாதிரி வினா விடைகளைக் கீழே காண்க. 

*****

போட்டித் தேர்வு வழிகாட்டி - 1

போட்டித் தேர்வு வழிகாட்டி - 1

போட்டித் தேர்வுகளுக்குத் தயாராகும் தேர்வு ஆர்வலர்களுக்குப் பயன்படும் பயனுள்ள தேர்வுக் குறிப்புகளைக் கீழே காண்க. 

*****

குரூப் 2 & 2A மாதிரி வினா விடை – 27

குரூப் 2 & 2A மாதிரி வினா விடை – 27

குரூப் 2 மற்றும் 2 ஏ தேர்வுகளுக்குத் தயாராகும் தேர்வு ஆர்வலர்களுக்குப் பயன்படும் மாதிரி வினா விடைகளைக் கீழே காண்க. 

*****

ஹாலோவீனின் தாத்தா சாம்ஹைன்!

அமானுஷ்யங்களின் அட்ரஸ்

அட்ரஸ் – 95

ஹாலோவீனின் தாத்தா சாம்ஹைன்!

உலகெங்கும் அமானுஷ்ய ஆவித் திருவிழாக்கள் பல உண்டு. அவற்றுள் ஒன்றுதான் சாம்ஹைன். ஹாலோவீனின் தாத்தா என்று சொல்லப்படும் சாம்ஹைன் திருவிழாவைப் பற்றிப் படித்தால், எலும்புக்கூடுகள் கூட இடுப்பை ஒடித்துக்கொண்டு ஒயிலாக ஒயிலாட்டம் போடும். கற்காலத்து வெறியர்கள் முதல் மாடர்ன் பிளாஸ்டிக் மாஸ்க் மனிதர்கள் வரை பயம் காட்டும் அந்த ஆவித் திருவிழா ரொம்பவே வித்தியாசமானது.

சாம்ஹைன் என்பது வெறும் சென்டிமென்ட் அல்ல; மகா கெத்தான ஒரு ஆர்க்கிடெக்சர். கற்காலத்து ஆசாமிகள் கட்டிய கல்லறைகள் இருக்கிறதே, ஹாலிவுட் கிராபிக்ஸ் கூட அங்கே தோற்றுப்போகும்! சாம்ஹைன் திருவிழா அன்று காலையில் உதிக்கும் சூரியனின் முதல் ஒளிக்கீற்று, சரியாக அந்தப் பாழடைந்த கல்லறைக்குள் ஊடுருவி, உள்ளே உறங்கும் ஆத்மாக்களின் முதுகைத் தடவிக் கொடுக்கும். அதாவது, சூரியனுக்கும் பேய்களுக்கும் அப்போதே விபூதி அடித்திருக்கிறார்கள் இந்தப் பூலோகவாசிகள்.

பழைய ஐரிஷ் நாவல்களில் வருவது போல, சாம்ஹைன் என்பது ஒரு கெடுபிடியான டெட்லைன். அன்று விவசாயம் தொடங்கி வெட்டுக்குத்துச் சண்டைகள், போர் உட்பட அனைத்தும் முற்றிலுமாக நிறுத்தப்படும். எல்லாரும் குடும்பத்தோடு முடங்கி, இரவு முழுவதும் சரக்கடித்துவிட்டு, பேய்க்கதைகளைப் பேசிப் பொழுதைக் கழிப்பார்கள்.

ஆனால், உஷார் மக்களே! அன்றைய இரவில் தேவதைகளும் ஆவிகளும் தங்கள் லாக் அப்பைத் திறந்து வெளியே ரவுண்டு வரும். குளிர்காலத்துக்காகக் கால்நடைகளை வெட்டிப் பதப்படுத்துவதோடு, சில ஸ்பெஷல் பலிகளையும் அன்று அரங்கேற்றியிருப்பார்கள் அமானுஷ்ய பார்ட்டிகள்!

அந்தநாளில் சாம்ஹைன் அன்று வீட்டின் அடுப்பு நெருப்பை அணைத்துவிடுவார்கள். ஊரே கூடி ஒரு பிரம்மாண்டமான பொது நெருப்பை மூட்டி, அங்கிருந்து சுடப்பட்ட தீப்பந்தத்தைக் கொண்டு வந்துதான் மீண்டும் வீட்டு அடுப்பைப் பற்ற வைப்பார்கள்.

இரண்டு பெரிய நெருப்புகளுக்கு நடுவே மனிதர்களும் கால்நடைகளும் ஊர்வலமாக நடந்து செல்வார்களாம். அந்தப் புகை உடம்பில் பட்டால், அத்தனை தீய சக்திகளும் ஓடிவிடும். இதுதான் அன்றைய காலத்து ஆவிகளுக்கு எதிரான ஆன்டி வைரஸ் சாப்ட்வேர்!

இந்த சாம்ஹைன் ஸ்டைல் இப்போதும் நின்று விடவில்லை. எடின்பரோ போன்ற நகரங்களில் இன்றைக்கும் தீப்பந்தங்களுடன் மக்கள் ஊர்வலம் போவதை அங்கே நீங்கள் போனால், நேரில் பார்க்கலாம்.

ஹாலோவீன் போன்ற ஆவித் திருவிழாக்களுக்காக கடைகளில் வாங்கும் பூசணிக்காய் விளக்குகளுக்குப் பின்னால் ஒரு பெரிய பிளாஷ்பேக் உண்டு. அது என்னவென்றால் அன்று டர்னிப் கிழங்கைக் குடைந்து நடுவில் விளக்கு ஏற்றி வைத்தார்கள் என்பதுதான்.

அப்போது ஏழை எளியவர்களுக்குச் சின்னச் சின்னக் கேக்குகளைத் தானமாகக் கொடுக்கும் நல்ல பழக்கமும் இருந்தது. இறந்த முன்னோர்களுக்குப் படையல் போடுவதோடு, அந்த வருடம் புதிதாகப் பிறந்த குழந்தைகளைச் சமூகத்திற்கு அறிமுகப்படுத்தும் சடங்கும் இணைந்தே நடக்கும். அந்த வகையில், சாம்ஹைன் என்பது முடிவுகளின் திருவிழா; அதே சமயம் புதிய நம்பிக்கைகளின் விடியல்.

இது போன்ற விழாக்களில் அன்றைய மக்கள் மிருகங்களின் தோலைப் போர்த்திக்கொண்டு பேய்களை ஏமாற்றுவதாக நம்பிக் கொண்டார்கள். ஆனால் இன்றைய மக்களோ பிளாஸ்டிக் மாஸ்க் போட்டு ஹாலோவீன் கொண்டாடுகிறார்கள்.  காலம் மாறலாம், காசும் மாறலாம்; ஆனால் மனிதனுக்குள் இருக்கும் பயமும் அதற்கான கொண்டாட்டம் மட்டும் என்றுமே மாறவில்லை.

மரணத்தைப் பற்றி யோசிக்கவும், கடந்த கால நினைவுகளை அசைபோடவும் சாம்ஹைன் போன்ற அமானுஷ்ய விழாக்கள் மக்களுக்கு ஒரு வாய்ப்பு. மற்றபடி இது மக்களுக்கு ஓர் அமானுஷ்யப் பொழுதுபோக்கும் கூட!

-          அட்ரஸைத் தேடுவோம்!

*****