அறம் மற்றும் கிளிப்பிள்ளைகளின் சந்தை
"ஆசிரியர்
பணி அறப்பணி, அதற்கே உன்னை அர்ப்பணி." என்று அன்று சொன்னார்கள். ஆனால், இன்று?
பொதுவாக,
விடுமுறை நாட்களில் வீட்டுக்கு இரண்டு சொந்தக்காரக் குழந்தைகள் வந்துவிட்டால், சாமானிய
மனிதனுக்கு போதும் போதும் என்று ஆகிவிடுகிறது. தன் சொந்தக் குழந்தையையே ஞாயிற்றுக்கிழமைகளில்
சமாளிக்க முடியாமல், திங்கள் கிழமை எப்போது வரும் என்று தவம் இருக்கும் பெற்றோர்கள்
அநேகம்.
ஆனால்,
ஒரு நபர் தினமும் முப்பது முதல் அறுபது சிறுவர்களை ஒரே அறையில் அடைத்து, அவர்களைக்
கவனித்து, பாடம் நடத்தி, நல்வழிப்படுத்துகிறார் என்றால், அவர் மனிதரா அல்லது ஏதோ ஒரு
ரகசிய ஞானியா?
நிச்சயமாக
இதற்குப் பொறுமை தேவை. ஆனால் இன்று கல்வியோ ஒரு வியாபாரம். குறைந்த முதலீடு, நிறைந்த
வருமானம் என்ற விளம்பரம் கொடிகட்டிப் பறக்கிறது.
வைரத்தை
வைரத்தால் மட்டுமே அறுக்க முடியும். அதேபோல், அறிவார்ந்த ஆசிரியர்களால் மட்டுமே அறிவார்ந்த
மாணவர்களை உருவாக்க முடியும். ஆனால் நாம் என்ன செய்கிறோம்? சொல்வதையே சொல்லும் கிளிப்பிள்ளைகளை
உற்பத்தி செய்யும் தொழிற்சாலைகளாகப் பள்ளிகளை மாற்றி வைத்திருக்கிறோம்.
உண்மையில்,
ஆசிரியர் பணியே அனைத்துப் பணிகளுக்கும் தாய். இன்றைய குழந்தைகள் பரிணாம வளர்ச்சியின்
உச்சத்தில் இருக்கிறார்கள். அவர்கள் ஆசிரியரையே கேள்வி கேட்கும் அளவுக்குப் படைப்பாற்றல்
மிக்கவர்கள்.
போட்டித்
தேர்வுகள் இன்று நினைவாற்றலைச் சோதிப்பதில்லை; உயர் சிந்தனைத் திறனைச் சோதிக்கின்றன.
ஜெர்மனியிலும்
பின்லாந்திலும் ஆசிரியர் பணிதான் ஆகச்சிறந்த, முதன்மையான பணியாக மதிக்கப்படுகிறது.
ஒரு
காலத்தில் நம் நாட்டிலும் நிலைமை அப்படித்தான் இருந்தது. அதற்கு ஆசிரியர் பயிற்சி முடித்த
பிறகு தகுதித் தேர்வு வைப்பதை விட, ஆசிரியர் பயிற்சிக்குள் நுழைவதற்கு முன்னரே கடுமையான
போட்டித் தேர்வுகள் மூலம் தகுதியானவர்களைத் தேர்ந்தெடுக்க வேண்டும்.
சுருக்கமாகச்
சொன்னால், நமக்குத் தேவை பணத்தை மட்டுமே குறிக்கோளாகக் கொள்ளாத, நேர்மறை ஆற்றல் மிக்க,
மாணவர்களிடம் தாய்மையோடு பழகும் துடிப்பான ஆசிரியர்கள்.
நல்ல
ஆசிரியர்கள் இல்லாத சமூகம், திசைகாட்டி இல்லாத கப்பல் போன்றது. அது எங்கே போய்ச் சேரும்
என்பது, கடலுக்குக் கூடத் தெரியாது.
நல்ல
ஆசிரியர்களை உருவாக்க வேண்டிய ஆசிரியர் பயிற்சி மற்றும் ஆசிரியர் பணி சார்ந்த கொள்கை
முடிவுகள் அரசிடமே இருக்கிறது.
*****
