அமானுஷ்யங்களின் அட்ரஸ்
அட்ரஸ் – 97
பின் இருக்கை பிரமைகள்!
ஈ.சி.ஆர் சாலையில் கோவிந்த் முழி பிதுங்கி நின்ற அதே நள்ளிரவில்,
கோட்டூரில் வீடொன்றில் தமிழரசனும் கணேசும் விவாதித்துக் கொண்டிருந்தார்கள்.
கணேஷ் ஆரம்பித்தான். "தமிழ்! நீ நேத்து சொன்ன அந்த வேனிஷிங்
ஹிட்ச்ஹைக்கர் சம்பவங்கள் இருக்குல்ல? அதுல ஒரு லாஜிக்கே இல்ல. ஆவிக்கு ஏன் கார்ல லிப்ட்
கேக்கணும்? அது பாட்டுக்குப் பறந்து போயிருக்கலாமே?"
தமிழரசன் குறும்புத்தனமாகப் புன்னகைத்தபடி சொன்னான்,
"கணேஷ்! உனக்கு ஒரு பேசிக் சயின்ஸ் புரியலை. ஆவிகளுக்கும் தெர்மோடைனமிக்ஸ் விதிகள்
பொருந்தும். அதுங்களுக்குனு ஒரு எனர்ஜி தேவை. அது சொந்தமா டிராவல் பண்ணினா பேட்டரி
சீக்கிரமா டவுன் ஆயிடும். அதனாலதான் ஷேர் ஆட்டோ, டாக்ஸினு பார்த்து ஏறுது."
"டேய் தமிழ்! காமெடி பண்ணாதே. இதுல ஏதோ ஒரு சைக்கலாஜிக்கல்
டிஸ்ஆர்டர் இருக்கு. மனுஷனோட மூளை ஹாலுசினேஷன் ஸ்டேஜுக்குப் போகும்போதுதான் இந்த மாதிரி
நிழல்கள்லாம் கண்ணுக்குத் தெரியும்." என்று கணேஷ் தன் லேப்டாப்பைத் தட்டினான்.
அப்போது திடீரென்று மேஜை மீது இருந்த கணேஷின் அலைபேசி ரீங்காரமிட்டது.
மணி நள்ளிரவு இரண்டரையை நெருங்கிக் கொண்டிருந்தது.
கணேஷ் போனை எடுத்து காதில் வைத்தான். மறுமுனையில் கோவிந்தின்
நடுங்கிய குரல், "தமிழா? கணேஷா? யார் போன்ல? நான் ஈ.சி.ஆர் ரோட்ல மாட்டியிருக்கேன்.
பேய். பேய் என்னைக் கொல்றதுக்கு வருதுப்பா!"
கணேஷ் போனை ஸ்பீக்கருக்கு மாற்றினான். "டேய் கோவிந்த்!
என்ன இது சின்ன பிள்ளையாட்டம்? நாம பாக்காத பேயா? எல்லாம் சுத்த ஹம்பக். ஈ.சி.ஆர்ல
பேய் இருக்குன்னா, அது ரோட் டேக்ஸ் கட்டிச்சா இல்லியா? இல்ல அரசாங்கத்தை ஏமாத்திக்கிட்டு
அது இருக்குதா என்ன?"
மறுமுனையில் கோவிந்த் அழுதுகொண்டே கத்தினான்: "யோவ் கணேஷ்!
நான் ஜோக் சொல்லல. பின்சீட்ல உக்காந்திருந்த பொண்ணு காணாம போயிட்டா. சீட் மேல 1996
டேட் போட்ட ரசீது ஒண்ணு கிடக்கு. இப்போ காரோட முன்பக்கக் கண்ணாடி மேல யாரோ கையால தட்டுற
சத்தம் கேக்குது!" தடாலென்று போன் கட் ஆனது.
கணேஷ் சில வினாடிகள் அமைதியாக இருந்தான். "இந்தக் கோவிந்துக்குப்
பேய்கிட்டே போய் மாட்டிக்கிறதே வேலையா இருக்கு. அவன் பேசாம ரியல் எஸ்டேட் பிசினஸ் பண்றதுக்கு
பேய், பிசாசு வெச்சு பிசினஸ் பண்ணலாம்."
அதற்கு மேல் காத்திருப்பதில் அர்த்தமில்லை என்று, தமிழரசன்
தயாரானான். "கிளம்பு கணேஷ். ஆவி இருக்கோ இல்லையோ, இப்போதைக்குக் கோவிந்தைக் காப்பாத்த
வேண்டியது நம்ம வேலை!"
இரவு மணி மூன்றை நெருங்கிக் கொண்டிருந்தது. கணேசும் தமிழரசனும்
ரெனால்ட் டிரைபர் காரில் ஈ.சி.ஆர் சாலையின் இருண்ட பிரதேசத்தை நோக்கிப் பறந்து கொண்டிருந்தார்கள்.
காரின் ஸ்டீயரிங் வீலை இறுகப் பற்றிக் கொண்டு கணேஷ் ஓட்ட, தமிழரசன் கூகுள் மேப்ஸை ஆவேசமாகத்
தட்டிக் கொண்டிருந்தான்.
"கணேஷ்! கோவிந்த் போன் பண்ணி லொகேஷன் அனுப்பியது அந்தப்
பழைய சுடுகாட்டுக்கு பக்கத்துல இருக்கிற பாலம்தான். வண்டியைத் கொஞ்சம் வேகமா விடு!"
என்றான் தமிழரசன்.
"தமிழரசன்! டென்ஷனைக் குறை. அந்த ஆவிக்குப் பின்சீட்டுல
உட்கார்ந்து பழக்கம் இருக்கோ இல்லையோ, நமக்கு இந்த மாதிரி ஊதாரித்தனமான நள்ளிரவுப்
பயணங்கள் ரொம்பப் பழக்கம். அதுவும் இந்த விஜயராமன் அமானுஷ்யங்கள் பத்தி கட்டுரை எழுத
ஆரம்பிச்சதிலேந்து இதே வேலையா போச்சு!" என்று கணேஷ் தன் டிரேட்மார்க் புன்னகையுடன்
கியரை மாற்றினான்.
சரியாக மூன்று மணி ஐந்து நிமிடம். கோவிந்தின் கார் நின்றுகொண்டிருந்த
இடத்திற்கு வந்தார்கள். அங்கே கோவிந்த் கதவடைக்கப்பட்ட தனது காருக்குள் நடுங்கியபடி,
ஸ்டீயரிங் மீது தலையை வைத்துக் குப்புறக் கிடந்தான்.
கணேசும் தமிழரசனும் காரை விட்டு இறங்கி, கோவிந்தின் காரைத்
தட்டினார்கள். கதவைத் திறந்த கோவிந்த், வியர்வை கொட்டக் கத்தினான், "டேய் கணேஷ்!
டேய் தமிழ்! அவங்க மறுபடியும் வந்தாங்க! கண்ணாடில தட்டிட்டுப் போனாங்க."
தமிழரசன் காரின் பின்சீட்டை டார்ச் லைட் அடித்துப் பார்த்தான்.
அங்கே எதுவுமில்லை. ஆனால், இருக்கையின் மீது ஒரு பழைய, கிழிந்த மஞ்சள் நிறப் பிளாஸ்டிக்
கவரும், அதன் மேல் 1996ஆம் ஆண்டுத் தேதியிட்ட அந்த ரசீதும், ரோஜாக்களும் அப்படியே கிடந்தன.
தமிழரசன் அந்த ரசீதைத் தன் கையில் எடுத்து, பாக்கெட்டில் இருந்த
மேக்னிபைங் கிளாஸை வைத்து உற்றுப் பார்த்தான். பிறகு சிரித்துக்கொண்டே சொன்னான்,
"கோவிந்த்! நீ தப்பிச்சிட்ட! இது பேயும் இல்ல, பிசாசும் இல்ல. இது சுத்தமான மனித
கையெழுத்து. பத்து மணி நேரத்துக்குள்ளதான் எழுதியிருக்கணும். முப்பது வருஷத்துக்கு
முன்னாடியெல்லாம் கிடையாது!"
கோவிந்த் அதிர்ச்சியோடு விழித்தான். "என்ன சொல்றே தமிழ்?
நான் கண்ணால பார்த்தேனே!"
தமிழசரன் விளக்க ஆரம்பித்தான். "இந்த ரசீதுல இருக்கிற
மை இன்னைக்கும் அழியாம இருக்குன்னா, இது முப்பது வருஷத்துக்கு முந்திய பழைய ரசீது கிடையாது.
ஏதோ ஹார்பர் டீட்டெய்லிங்கிற்காக ரசீது பேப்பர்லயே அந்தப் பொண்ணு நோட் பண்ணி வெச்சிருக்கிறதா
இருக்கணும். அந்தப் பொண்ணு ஹார்பர் டியூட்டியால அன்டைம்ல லிப்ட் கேட்ட வந்த பொண்ணுதானே."
"அந்த ரோஸஸ்?"
"அது உனக்குக் கொடுக்க வந்ததுன்னு நினைச்சியாக்கும்? பொண்ணுங்களுக்கு
ரோஜாப் பூக்கள் பிடிச்சது இல்லையா? வர்ற வழியில வாங்கியிருக்கலாம். அல்லது முன்னாடியே
வாங்கி வெச்சிருக்கலாம். அது ஏன் ஸ்கூட்டியோட கிடக்கணும்ன்னு கையோடு எடுத்து வந்திருக்கலாம்."
"அப்ப அந்தப் பெண் எங்க போனா?" என்று கோவிந்த் பதறினான்.
"நீ வண்டியை எண்பதுல இருந்து நூற்றி இருபதுக்கு ஸ்பீடு
ஏத்தின உடனே, அவ பயந்துபோய் அடுத்த டர்னிங்ல இருக்கிற பெட்ரோல் பங்க் பாத்ரூம் பக்கத்துல
இறங்கி ஓடியிருப்பா! நீதான் கற்பனை பண்ணி ஒரு த்ரில்லர் மூவியே ஓட்டிட்ட." என்றான்
கணேஷ்.
"அப்போ இதுவும் பேய் இல்லையா?" என்றான் கோவிந்த்
அப்பாவியாக.
"அப்போன்னு இல்ல, எப்பவும் இந்த உலகத்தில் பேய்கள் இல்ல
கோவிந்த். ஆனா, நடுராத்திரியில தனியா கார் ஓட்டும்போது வர்ற பயம் இருக்கே, அதுதான்
இருக்குறதுலயே பெஸ்டான பேய்ப் படம்!" தமிழரசன் சொல்ல, கோவிந்த் சிரிக்க ஆரம்பித்தான்.
- அட்ரஸைத் தேடுவோம்!
*****
