தேடல் எண் 7302

தேடல் எண் 7302

எண்களுக்கு இரக்கமில்லை. சென்னை மாநகராட்சியின் கண்காணிப்பில் இப்போது 7,302 என்றோர் எண் பெரும் பரபரப்பை ஏற்படுத்தியிருக்கிறது.

அது வெறும் எண்ணல்ல; சீருடை அணியாத, புத்தகப் பையைக் கழற்றி வைத்த, காலையில் பள்ளி மணியடிக்கும் போது வீட்டின் வாசற்படியில் அமைதியாக உட்கார்ந்திருக்கும் குழந்தைகளின் கூட்டுத்தொகை.

திருவான்மியூர் குப்பம், எழில் நகர், கண்ணகி நகர் என இந்த ஊர்ப் பெயர்களை வரைபடத்தில் பார்ப்பது எளிது. ஆனால், அங்குள்ள குறுகலான சந்துகளில் நடந்துபோனால் வறுமை எந்தச் சத்தமும் இல்லாமல் கதவை அடைப்பதைப் பார்க்கலாம்.

ஒரு குழந்தையைப் பள்ளியிலிருந்து வெளியேற்ற பெரிய காரணங்கள் தேவையில்லை; அப்பாவுக்கு வேலை இல்லாமல் போனால் போதும், வீட்டில் அடுப்பு எரியாவிட்டால் போதும். கல்வி என்பது வயிற்றுப்பசிக்கு அடுத்தபடியாகவே நினைவுக்கு வருகிறது.

அரசு இப்போது தரவுகளைத் தோண்டுகிறது. EMIS தரவுக்குள் இத்தனை பெயர்கள் விடுபட்டிருக்கின்றன. ஏற்கனவே 1,200 பேரைத் தேடிக் கண்டுபிடித்து வகுப்பறைக்குத் திருப்பியனுப்பியிருக்கிறார்கள். 130 பேர் விலகத் தயாராக நின்றிருந்தபோது கைபிடித்துத் தடுத்து நிறுத்தியிருக்கிறார்கள். மீதமிருக்கும் 7,302 பேரைத் தேட 96 களப்பணியாளர்கள் வீதி வீதியாகப் புறப்படுகிறார்கள்.

களப்பணியாளர்கள் வீடுகளின் கதவுகளைத் தட்டுவார்கள். "ஏன் பள்ளிக்கு வரவில்லை?" என்று கேட்பார்கள். ஒரு குழந்தையின் பதில் ஒருபோதும் எளிமையானதாக இருக்காது. "நிதிச்சிக்கல்" என்பது அதிகாரப்பூர்வ அறிக்கைகளில் பயன்படும் ஒரு மென்மையான சொல். அதன் உண்மையான அர்த்தம், "இன்றைய சோற்றுக்கே வழியில்லை, நாளைய படிப்பைப் பற்றி எப்படி யோசிப்பது?" என்பதுதான்.

சென்னை மாநகராட்சி ஆணையர் ஒரு காலக்கெடுவை நிர்ணயித்திருக்கிறார். நாள்காட்டியில் ஒரு தேதியை வட்டமிட்டுவிட்டால் மனித வாழ்வின் சிக்கல்கள் அனைத்தும் தீர்ந்துவிடுமா? தெரியவில்லை. ஆனால், கதவைத் தட்டுவது ஒரு நல்ல தொடக்கம்.

பள்ளி என்பது நான்கு சுவர்களும் ஒரு கரும்பலகையும் கொண்ட கட்டிடம் மட்டுமல்ல; அது ஒரு குழந்தையின் எதிர்காலத்தை வறுமையின் பிடியிலிருந்து மீட்டுப் பத்திரப்படுத்தும் இடம்.

7,302 குழந்தைகளில் ஒவ்வொரு குழந்தையாக மீண்டும் பள்ளிக்குத் திரும்பும்போது, ஒரு பெரிய நாகரிக சமூகம் தன் கூட்டு குற்ற உணர்ச்சியைச் சற்று குறைத்துக்கொள்ளக்கூடும்.

காலக்கெடு நெருங்குகிறது. கதவுகள் தட்டப்படுகின்றன. குழந்தைகள் காத்துக்கொண்டிருக்கிறார்கள். அக்குழந்தைகள் பள்ளியை நோக்கி வருவார்கள் என்று நம்புவோம். நம்பிக்கையே நல்லது. ஒவ்வொரு குழந்தைக்கும் இங்கு கல்விக்கான வாய்ப்பு உள்ளது.

*****