சுடுகாட்டுச் சாமியின் மணி அடிக்கும்போது…

அமானுஷ்யங்களின் அட்ரஸ்

அட்ரஸ் – 94

சுடுகாட்டுச் சாமியின் மணி அடிக்கும்போது…

பேயடிச்சான்குடி பக்கம் உவர்மண் காடென்று ஒன்று உண்டு. அங்கே எப்போது பார்த்தாலும் ஒரு வெக்கைக் காற்று வீசும். அந்தக்காட்டின் நடுவே, யாருக்கோ கட்டப்பட்டுப் பாதியில் அங்கே நின்றது போல ஒரு கருங்கல் கோயில். அதைக் கிராமத்துக்காரர்கள் சாம்ஹைன் முடக்கு என்று விசித்திரமாக அழைப்பார்கள். ஐரிஷ்காரன் மிஷனரி எப்போதோ விட்டுச் சென்ற பெயரின் திரிபு அது.

வருஷத்தில் ஒரே ஒரு நாள். அதாவது ஆவணி முடிந்து, புரட்டாசி பிறக்கும் அந்த நள்ளிரவு. அங்கே ஊரே அடங்கிவிடும்.

அன்று அவ்விடத்தில் கோவிந்த் தன் என்பீல்ட் புல்லட்டை நிறுத்தினான். அவனுக்குப் பின்னால் தமிழரசன்.

"டேய் கோவிந்த்! சொன்னா கேளு. இன்னைக்குக் கும்மிருட்டு. அதுவும் அந்தப் பாழடைந்த கருங்கற்கோயில் பக்கம் போறது எமனுக்கு அழைப்பு அனுப்புறது மாதிரி" என்றான் தமிழரசன்.

கோவிந்த் சிரித்தான். அந்தக் சிரிப்பில் ஒரு மாடர்ன் நக்கல் இருந்தது. "தமிழரசன்! காலம் மாறிப்போச்சு. கற்காலத்து ஆளுங்க பேய், பிசாசுக்குப் பயந்து நெருப்பு மூட்டுனாங்க. நாம இன்னிக்கு அதுகள கிண்டல் பண்றாப்புல பேய் மாதிரி பிளாஸ்டிக் மாஸ்க் போட்டு இன்ஸ்டாகிராம் ரீல்ஸ் பண்றோம். பேய்கிட்ட என்ன பயம்?"

இருவரும் வண்டியை விட்டு இறங்கி பேய் முகமூடிகளை மாட்டியபடி, அந்தப் பாழடைந்த மண்டபத்திற்குள் நுழைந்தார்கள். அங்கே விசித்திரமானதொரு அமைதி. காற்றில் ஏதோ சுட்ட கறியின் வாசனை மிதந்தது.

திடீரென ஒரு நிழல் அசைந்தது.

"யாரு அது?" கோவிந்த் கைப்பேசியின் டார்ச்சை அடித்தான்.

அங்கு ஒரு முதியவர் நின்றிருந்தார். அவர் உடலில் எந்த நவீன ஆடையும் இல்லை. தோலால் ஆன கச்சை. கையில் ஒரு பெரிய தீப்பந்தம். கண்கள் செந்நிறமாகத் தகித்தன.

"யாரை நீங்கள் தேடுகிறீர்கள், வெளியூர்க்காரர்களே?" என்று குரல் உறைந்து ஒலிக்க, முதியவர் பேசிய செந்தமிழ் காதுகளில் தெளிவாக விழுந்தது.

"நாங்க சும்மா இந்த ஹாலோவீன் நைட்டுக்காக ஜாலியா சுத்த வந்தோம் தாத்தா. உங்க ஊர்ல பேய் இருக்கா?" கோவிந்த் முகமூடியைக் கழட்டியபடி நக்கல் செய்தான்.

முதியவர் மெலிதாகச் சிரித்தார். அந்தச் சிரிப்பு ஒரு எலும்புக்கூட்டின் இடுப்பு உடையும் சத்தத்தைப் போலக் கேட்டது.

"பேய்களா? அவை எங்கும் செல்வதில்லை. அவை இந்த மண்ணின் நினைவுகள். கற்காலத்து மனிதர்கள் மூட்டிய அதே நெருப்புதான் இன்றும் உங்கள் வீட்டின் எரிவாயு அடுப்பில் எரிகிறது. நீங்கள் என்னைப் பார்த்து முகமூடி கழட்டிச் சிரிக்கிறீர்கள். ஆனால், சற்று முன்பு உங்களது வீட்டின் அடுப்புகள் அணைக்கப்பட்டுவிட்டன என்பதை அறிவீர்களா?"

கோவிந்திற்குள் ஒரு சிறு நடுக்கம் ஓடியது. "என்ன உளறுகிறீர்கள்?"

"ஆமாம். சாம்ஹைன் என்பது முடிவல்ல; ஒரு கெடுபிடியான டெட்லைன். உயிர்களுக்கும் மரணத்திற்கும் இடையே உள்ள அந்த லாக் அப் திறக்கப்படும் நள்ளிரவு இது."

திடீரென ஒரு பேரிரைச்சல்! காற்று சுழன்றுடித்தது. சுற்றியிருந்த கருங்கற்கள் யாவும் உயிருள்ளவை போல நடுங்கின. முதியவர் வைத்திருந்த தீப்பந்தத்தின் நெருப்புப் புகை இருவரையும் சூழ்ந்தது. அந்தப் புகையில் நின்றபோது, கோவிந்திற்குத் தன் தாத்தா, கொள்ளுத்தாத்தா முகங்களெல்லாம் வரிசையாக நினைவுக்கு வந்தன. தான் எதற்காக நின்று கொண்டிருக்கிறோம் என்ற பயம் ஒரு கணம் தொண்டையை அடைத்தது.

"ஏய் தமிழரசன்! வண்டியை எடு! இங்க ஏதோ சரியில்ல!" என்று அலறினான் கோவிந்த்.

இருவரும் புல்லட்டை நோக்கி ஓடினார்கள். ஆனால் வண்டி ஸ்டார்ட் ஆகவில்லை. தமிழரசன் நடுங்கும் கால்களால் கிக்கர் அடித்தான்.

அப்போது, இருளுக்குள்ளிருந்து நூற்றுக்கணக்கான நிழல்கள் அவர்களைச் சுற்றி வளைத்தன. அவை இரத்தம் குடிக்கும் பேய்கள் அல்ல; கடந்த காலத்தின் தீராத ஞாபகங்கள். முன்னோர்களின் கண்கள்.

முதியவர் மெல்ல மறைந்தார். காற்று நின்றது.

தூரத்தில் ஒரு தேவாலயத்தின் மணி நள்ளிரவு பன்னிரண்டைக் குறித்தது. கோவிந்தின் செல்போன் ஸ்கிரீன் தானாக ஆன் ஆனது. அதில் அவனது முகத்திற்குப் பதிலாக ஒரு பழங்காலத்துச் மண்டையோட்டின் வடிவம் மினுமினுத்தது.

மயக்கமடித்து விழப் போன கோவிந்தை ஓர் உருவம் திடீரென்று தோன்றி தாங்கிப் பிடித்தது. அந்த உருவம் வேறு யாருமல்ல, அந்த முதியவர்தான். 

"ஐயோ, மறைஞ்சு மறைஞ்சு தோணுது தமிழரசா இந்தப் பேய் தாத்தா!" என்று கோவிந்த் அலற, தமிழரசன் வண்டியை அப்படியே போட்டு விட்டு ஓட்டம் பிடிக்க ஆரம்பிக்க, "அட போங்கடா பயந்தாங்கொள்ளிகளா!" என்று அந்த முதியவரின் வேடம் கலைத்து பகபகவென்று சிரித்தான் கணேஷ்.

-  அட்ரஸைத் தேடுவோம்!

*****